Oremus - nr archiwalne
6.4
PLN
Oremus Nr 6 (201) 2013
Oremus Nr 6 (201) 2013
autor: Promic
wydawnictwo: Promic
format: 110 x 159 mm
Ocena:
(Ilość ocen: 0)
Cena: 6,40 zł
Numer archiwalny Osoby pragnące kupić numer archiwalny prosimy o kontakt. Tel.: 22 651 90 54 wew. 130, 131 lub przez e-mail: handlowy@wydawnictwo.pl

Dane techniczne

wydawnictwo Promic
format 110 x 159 mm

 

Miesięcznik „Oremus” zawiera teksty liturgii Mszy świętej na każdy dzień. Daje wgląd w proponowane przez Kościół codzienne czytania biblijne i formularze mszalne, inspiruje do aktywnego uczestnictwa w liturgii. Dzięki zamieszczonym komentarzom i wprowadzeniom słowo Boże staje się bliższe, bardziej zrozumiałe. Miesięcznik ukazuje się od 1995 roku.

• Czytania liturgiczne
• Modlitwy mszalne
• Komentarze liturgiczne
• Medytacje na niedziele i uroczystości
• Modlitwa powszechna
• Propozycje śpiewów
• Artykuły o liturgii
• Informacje o nowościach wydawniczych

Wygodny, kieszonkowy format

W prenumeracie rocznej 1 NUMER GRATIS!

 

DRUKUJ OPIS

 

 

Niedziela, 9 czerwca

Dziesiąta niedziela zwykła

 

Cud wskrzeszenia uświadamia nam, że tylko Bóg jest Panem życia. Wskazuje też, że dla Niego nie ma sytuacji nieodwracalnych, a więc takich, których nie może naprawić i uzdrowić. Cała Ewangelia jest dobrą nowiną o życiu, o wyzwoleniu z lęku przed śmiercią, którą Bóg w Chrystusie bierze na siebie i przezwycięża. Wskrzeszenie syna wdowy w Sarepcie Sydońskiej czy młodzieńca niesionego na marach, o którym usłyszymy w Ewangelii, to jedynie zapowiedzi paschalnego zwycięstwa. Wskrzeszenie oznacza, że Bóg i człowiek zaczynają od nowa.

 

PIEŚŃ  NA  WEJŚCIE:  Pójdź do Jezusa, S/524

 

ALBO ANTYFONA: Pan moim światłem i zbawieniem moim, kogo miałbym się lękać? * Pan obrońcą mego życia, przed kim miałbym czuć trwogę? * Nieprzyjaciele, którzy mnie osaczają, chwieją się i padają.

 

CHWAŁA

 

MÓDLMY SIĘ: Boże, źródło wszelkiego dobra, wysłuchaj nasze pokorne prośby † i spraw, abyśmy przez Ciebie natchnieni poznawali, co jest słuszne, * i z Twoją pomocą to wypełniali. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

 

CZYTANIE z Pierwszej Księgi Królewskiej (17,17-24). Po tych wydarzeniach zachorował syn kobiety, będącej głową rodziny. Niebawem jego choroba tak bardzo się wzmogła, że przestał oddychać. Wówczas powiedziała ona Eliaszowi: „Czego ty, mężu Boży, chcesz ode mnie? Czy po to przyszedłeś do mnie, aby mi przypomnieć moją winę i przyprawić o śmierć mego syna?”. Na to Eliasz jej odpowiedział: „Daj mi twego syna”. Następnie wziąwszy go z jej łona, zaniósł go do górnej izby, gdzie sam mieszkał, i położył go na swoim łóżku. Potem wzywając Pana rzekł: „O Panie, Boże mój! Czy nawet na wdowę, u której zamieszkałem, sprowadzasz nieszczęście, dopuszczając śmierć jej syna?”. Później trzykrotnie rozciągnął się nad dzieckiem i znów wzywając Pana rzekł: „O Panie, Boże mój! Błagam Cię, niech dusza tego dziecka wróci do niego!”. Pan zaś wysłuchał wołania Eliasza, gdyż dusza dziecka powróciła do niego, i ożyło. Wówczas Eliasz wziął dziecko i zniósł z górnej izby tego domu, i zaraz oddał je matce. Następnie Eliasz rzekł: „Patrz, syn twój żyje”. A wtedy ta kobieta powiedziała do Eliasza: „Teraz już wiem, że naprawdę jesteś mężem Bożym i słowo Pańskie w twoich ustach jest prawdą”.

Oto słowo Boże.

 

PSALM  RESPONSORYJNY  (Ps 30,2-6b.11-12a.13b)

 

REFREN: Sławię Cię, Panie, bo mnie wybawiłeś.

 

Sławię Cię, Panie, bo mnie wybawiłeś *

i nie pozwoliłeś mym wrogom naśmiewać sie ze mnie.

Panie, Boże mój, do Ciebie wołałem, a Tyś mnie uzdrowił. †

Panie, mój Boże, z krainy umarłych wywołałeś moją duszę *

i ocaliłeś mi życie spośród schodzących do grobu.

 

Śpiewajcie psalm wszyscy miłujący Pana *

i pamiętajcie o Jego świętości!

Gniew Jego bowiem trwa tylko przez chwilę, *

a Jego łaska przez całe życie.

 

Wysłuchaj mnie, Panie, zmiłuj się nade mną, *

Panie, bądź moją pomocą.

Zamieniłeś w taniec mój żałobny lament. *

Boże mój i Panie, będę Cię sławił na wieki.

 

REFREN: Sławię Cię, Panie, bo mnie wybawiłeś.

 

CZYTANIE z Listu św. Pawła Apostoła do Galatów (1,11-19). Oświadczam wam, bracia, że głoszona przeze mnie Ewangelia nie jest wymysłem ludzkim. Nie otrzymałem jej bowiem ani nie nauczyłem się od jakiegoś człowieka, lecz objawił mi ją Jezus Chrystus. Słyszeliście przecież o moim postępowaniu ongiś, gdy jeszcze wyznawałem judaizm, jak z niezwykłą gorliwością zwalczałem Kościół Boży i usiłowałem go zniszczyć, jak w żarliwości o judaizm przewyższałem wielu moich rówieśników z mego narodu, jak byłem szczególnie wielkim zapaleńcem w zachowywaniu tradycji moich przodków. Gdy jednak spodobało się Temu, który wybrał mnie jeszcze w łonie matki mojej i powołał łaską swoją, aby objawić Syna swego we mnie, bym Ewangelię o Nim głosił poganom, natychmiast, nie radząc się ciała i krwi ani nie udając się do Jerozolimy, do tych, którzy apostołami stali się pierwej niż ja, skierowałem się do Arabii, a później znowu wróciłem do Damaszku. Następnie trzy lata później udałem się do Jerozolimy dla zapoznania się z Kefasem, zatrzymując się u niego tylko piętnaście dni. Spośród zaś innych, którzy należą do grona Apostołów, widziałem jedynie Jakuba, brata Pańskiego.

Oto słowo Boże.

 

AKLAMACJA: Alleluja.

Wielki prorok powstał między nami

i Bóg nawiedził lud swój.

 

SŁOWA EWANGELII według św. Łukasza (7,11-17). Jezus udał się do pewnego miasta, zwanego Nain; a szli z Nim Jego uczniowie i tłum wielki. Gdy zbliżył się do bramy miejskiej, właśnie wynoszono umarłego, jedynego syna matki, a ta była wdową. Towarzyszył jej spory tłum z miasta. Na jej widok Pan użalił się nad nią i rzekł do niej: „Nie płacz”. Potem przystąpił, dotknął się mar, a ci, którzy je nieśli, stanęli, i rzekł: „Młodzieńcze, tobie mówię wstań”. Zmarły usiadł i zaczął mówić; i oddał go jego matce. A wszystkich ogarnął strach; wielbili Boga i mówili: „Wielki prorok powstał wśród nas, i Bóg łaskawie nawiedził lud swój”. I rozeszła się ta wieść o Nim po całej Judei i po całej okolicznej krainie.

Oto słowo Pańskie.

 

ROZWAŻANIE: Ktoś powiedział, że człowiek jest jedynym spośród stworzeń, które potrafi zabić nadzieję. Każde zwierzę instynktownie i do końca walczy o życie, człowiek potrafi instynkt życia zdradzić. A jednocześnie przygnębia go i rani strata kogoś bliskiego. Odchodzenie, choroba i w końcu śmierć to doświadczenia zdolne zamknąć ludzkie serce na cały świat, w tym także na Boga, którego obarczamy winą za absurdalne ułożenie spraw tej ziemi i w ogóle życia. Słowo Boże leczy i osłabia ten sprzeciw ludzkiego serca, chce mu na nowo pokazać i objawić życie, które się nie kończy, bo „Bóg z krainy umarłych wywołuje duszę” (por. Ps 30,4).

Eliasz wskrzesza jedynego syna wdowy, u której się ukrył. Jezus wskrzesza dziecko niesione już na marach. To, co wydawało się definitywnym końcem życia, staje się jego nowym początkiem. W miejsce smutku i rozpaczy pojawia się radość i nadzieja. Jezus jest Panem życia i każdy, kto Mu towarzyszy, zaczyna tego doświadczać. On jest „drogą, prawdą i życiem” właśnie! Nawet gdy w naszym życiu zapada ciemność, pojawia się samotność nie do udźwignięcia, umieranie – On tam jest. Wskrzeszenie dziecka to tryumf Jezusa i znak Jego zwycięstwa nad każdą śmiercią. Zarówno tą fizyczną, jak i duchową, spowodowaną grzechem. Nasz Pan nie cofa jednak praw natury i ich nie zmienia. Nadal będziemy doświadczać cierpienia, lecz nasza nadzieja jest zakorzeniona w obietnicy życia bez końca, bo Pan „zamienia w taniec żałobny lament”.

 

WIERZĘ

 

MODLITWA  WIERNYCH:

·         Módlmy się za Kościół święty, aby z uwagą wsłuchiwał się w nauczanie papieża Franciszka.

·         Za rządzących, aby troszczyli się o sprawiedliwy podział dóbr i pokój na świecie.

·         Za ubogich, aby pomoc, którą otrzymują, przybliżała ich do Boga.

·         Za cierpiących w czyśćcu, aby jak najszybciej dostąpili pełni udziału w chwale Bożej.

·         Za nas samych, abyśmy pozwolili Jezusowi ożywiać w nas to, co umarło.

 

PIEŚŃ  NA  PRZYGOTOWANIE  DARÓW:  O Boże mój, o Zbawicielu mój, E/434, S/515, M/77

 

MODLITWA  NAD  DARAMI: Boże, nasz Ojcze, wejrzyj łaskawie na naszą posługę, † przyjmij dary, które Ci składamy, * i pomnóż naszą miłość ku Tobie. Przez Chrystusa, Pana naszego.

 

PREFACJA  NA  NIEDZIELE  ZWYKŁE  28 – 35

 

PIEŚŃ  NA  KOMUNIĘ  I  NA  DZIĘKCZYNIENIE: Pan zstąpił z nieba, E/416, L/285, M/191, S/244; Pan nie opuszcza nigdy, E/428, M/228, S/522

 

ANTYFONA: Pan jest moją opoką i twierdzą, * moim wybawicielem, * Bóg jest moim obrońcą.

 

MÓDLMY SIĘ: Miłosierny Boże, niech uzdrawiające działanie Eucharystii uwolni nas od złych skłonności * i wprowadzi na prawą drogę. Przez Chrystusa, Pana naszego.

 

PIEŚŃ  NA  ZAKOŃCZENIE: Bóg nad swym ludem zmiłował się, E/338, M/14, S/285

 

 

Autorzy:

Tomasz Zamorski OP - wprowadzenie do liturgii i rozważanie
Anna Jędrzycka – modlitwa wiernych
Katarzyna Zielińska i Dorota Kopeć - wybór śpiewów

Skróty:
E - Exsultate Deo, Wydawnictwo Światło-Życie, Kraków 2004;
L - Śpiewnik Liturgiczny, TN KUL, Lublin 1998;
P - ks. Z. Piasecki, Panu memu śpiewać chcę, PROMIC - Wydawnictwo Księży Marianów MIC, Warszawa 2007;
S - ks. J. Siedlecki, Śpiewnik Kościelny, Instytut Wydawniczy Księży Misjonarzy "Nasza Przeszłość", Kraków 2007.

 

DODAJ OPINIE

OPINIE KLIENTÓW

Opinie o produkcie (0)

Przypomnimy Ci, kiedy produkt będzie dostępny.

  • Granice
  • Centrum Duchowosci Benedyktynskiej
  • Opoka
  • Wiara
  • BiblioNetka
  • Idziemy
  • Kaplani
  • Vox Fm
  • Radio Niepokalanów
  • Radio polskie
  • Papierowe Mysli
  • Ewangelizuj.pl
  • droga.com.pl
  • logo kulturaonline
  • Sacroexpo
  • Logo Marianum Travel
  • SPM logo
Oremus Nr 6 (201) 2013

Promic

OPIS

 

Miesięcznik „Oremus” zawiera teksty liturgii Mszy świętej na każdy dzień. Daje wgląd w proponowane przez Kościół codzienne czytania biblijne i formularze mszalne, inspiruje do aktywnego uczestnictwa w liturgii. Dzięki zamieszczonym komentarzom i wprowadzeniom słowo Boże staje się bliższe, bardziej zrozumiałe. Miesięcznik ukazuje się od 1995 roku.

• Czytania liturgiczne
• Modlitwy mszalne
• Komentarze liturgiczne
• Medytacje na niedziele i uroczystości
• Modlitwa powszechna
• Propozycje śpiewów
• Artykuły o liturgii
• Informacje o nowościach wydawniczych

Wygodny, kieszonkowy format

W prenumeracie rocznej 1 NUMER GRATIS!

 



SPIS TREŚCI
FRAGMENT KSIĄŻKI

 

 

Niedziela, 9 czerwca

Dziesiąta niedziela zwykła

 

Cud wskrzeszenia uświadamia nam, że tylko Bóg jest Panem życia. Wskazuje też, że dla Niego nie ma sytuacji nieodwracalnych, a więc takich, których nie może naprawić i uzdrowić. Cała Ewangelia jest dobrą nowiną o życiu, o wyzwoleniu z lęku przed śmiercią, którą Bóg w Chrystusie bierze na siebie i przezwycięża. Wskrzeszenie syna wdowy w Sarepcie Sydońskiej czy młodzieńca niesionego na marach, o którym usłyszymy w Ewangelii, to jedynie zapowiedzi paschalnego zwycięstwa. Wskrzeszenie oznacza, że Bóg i człowiek zaczynają od nowa.

 

PIEŚŃ  NA  WEJŚCIE:  Pójdź do Jezusa, S/524

 

ALBO ANTYFONA: Pan moim światłem i zbawieniem moim, kogo miałbym się lękać? * Pan obrońcą mego życia, przed kim miałbym czuć trwogę? * Nieprzyjaciele, którzy mnie osaczają, chwieją się i padają.

 

CHWAŁA

 

MÓDLMY SIĘ: Boże, źródło wszelkiego dobra, wysłuchaj nasze pokorne prośby † i spraw, abyśmy przez Ciebie natchnieni poznawali, co jest słuszne, * i z Twoją pomocą to wypełniali. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

 

CZYTANIE z Pierwszej Księgi Królewskiej (17,17-24). Po tych wydarzeniach zachorował syn kobiety, będącej głową rodziny. Niebawem jego choroba tak bardzo się wzmogła, że przestał oddychać. Wówczas powiedziała ona Eliaszowi: „Czego ty, mężu Boży, chcesz ode mnie? Czy po to przyszedłeś do mnie, aby mi przypomnieć moją winę i przyprawić o śmierć mego syna?”. Na to Eliasz jej odpowiedział: „Daj mi twego syna”. Następnie wziąwszy go z jej łona, zaniósł go do górnej izby, gdzie sam mieszkał, i położył go na swoim łóżku. Potem wzywając Pana rzekł: „O Panie, Boże mój! Czy nawet na wdowę, u której zamieszkałem, sprowadzasz nieszczęście, dopuszczając śmierć jej syna?”. Później trzykrotnie rozciągnął się nad dzieckiem i znów wzywając Pana rzekł: „O Panie, Boże mój! Błagam Cię, niech dusza tego dziecka wróci do niego!”. Pan zaś wysłuchał wołania Eliasza, gdyż dusza dziecka powróciła do niego, i ożyło. Wówczas Eliasz wziął dziecko i zniósł z górnej izby tego domu, i zaraz oddał je matce. Następnie Eliasz rzekł: „Patrz, syn twój żyje”. A wtedy ta kobieta powiedziała do Eliasza: „Teraz już wiem, że naprawdę jesteś mężem Bożym i słowo Pańskie w twoich ustach jest prawdą”.

Oto słowo Boże.

 

PSALM  RESPONSORYJNY  (Ps 30,2-6b.11-12a.13b)

 

REFREN: Sławię Cię, Panie, bo mnie wybawiłeś.

 

Sławię Cię, Panie, bo mnie wybawiłeś *

i nie pozwoliłeś mym wrogom naśmiewać sie ze mnie.

Panie, Boże mój, do Ciebie wołałem, a Tyś mnie uzdrowił. †

Panie, mój Boże, z krainy umarłych wywołałeś moją duszę *

i ocaliłeś mi życie spośród schodzących do grobu.

 

Śpiewajcie psalm wszyscy miłujący Pana *

i pamiętajcie o Jego świętości!

Gniew Jego bowiem trwa tylko przez chwilę, *

a Jego łaska przez całe życie.

 

Wysłuchaj mnie, Panie, zmiłuj się nade mną, *

Panie, bądź moją pomocą.

Zamieniłeś w taniec mój żałobny lament. *

Boże mój i Panie, będę Cię sławił na wieki.

 

REFREN: Sławię Cię, Panie, bo mnie wybawiłeś.

 

CZYTANIE z Listu św. Pawła Apostoła do Galatów (1,11-19). Oświadczam wam, bracia, że głoszona przeze mnie Ewangelia nie jest wymysłem ludzkim. Nie otrzymałem jej bowiem ani nie nauczyłem się od jakiegoś człowieka, lecz objawił mi ją Jezus Chrystus. Słyszeliście przecież o moim postępowaniu ongiś, gdy jeszcze wyznawałem judaizm, jak z niezwykłą gorliwością zwalczałem Kościół Boży i usiłowałem go zniszczyć, jak w żarliwości o judaizm przewyższałem wielu moich rówieśników z mego narodu, jak byłem szczególnie wielkim zapaleńcem w zachowywaniu tradycji moich przodków. Gdy jednak spodobało się Temu, który wybrał mnie jeszcze w łonie matki mojej i powołał łaską swoją, aby objawić Syna swego we mnie, bym Ewangelię o Nim głosił poganom, natychmiast, nie radząc się ciała i krwi ani nie udając się do Jerozolimy, do tych, którzy apostołami stali się pierwej niż ja, skierowałem się do Arabii, a później znowu wróciłem do Damaszku. Następnie trzy lata później udałem się do Jerozolimy dla zapoznania się z Kefasem, zatrzymując się u niego tylko piętnaście dni. Spośród zaś innych, którzy należą do grona Apostołów, widziałem jedynie Jakuba, brata Pańskiego.

Oto słowo Boże.

 

AKLAMACJA: Alleluja.

Wielki prorok powstał między nami

i Bóg nawiedził lud swój.

 

SŁOWA EWANGELII według św. Łukasza (7,11-17). Jezus udał się do pewnego miasta, zwanego Nain; a szli z Nim Jego uczniowie i tłum wielki. Gdy zbliżył się do bramy miejskiej, właśnie wynoszono umarłego, jedynego syna matki, a ta była wdową. Towarzyszył jej spory tłum z miasta. Na jej widok Pan użalił się nad nią i rzekł do niej: „Nie płacz”. Potem przystąpił, dotknął się mar, a ci, którzy je nieśli, stanęli, i rzekł: „Młodzieńcze, tobie mówię wstań”. Zmarły usiadł i zaczął mówić; i oddał go jego matce. A wszystkich ogarnął strach; wielbili Boga i mówili: „Wielki prorok powstał wśród nas, i Bóg łaskawie nawiedził lud swój”. I rozeszła się ta wieść o Nim po całej Judei i po całej okolicznej krainie.

Oto słowo Pańskie.

 

ROZWAŻANIE: Ktoś powiedział, że człowiek jest jedynym spośród stworzeń, które potrafi zabić nadzieję. Każde zwierzę instynktownie i do końca walczy o życie, człowiek potrafi instynkt życia zdradzić. A jednocześnie przygnębia go i rani strata kogoś bliskiego. Odchodzenie, choroba i w końcu śmierć to doświadczenia zdolne zamknąć ludzkie serce na cały świat, w tym także na Boga, którego obarczamy winą za absurdalne ułożenie spraw tej ziemi i w ogóle życia. Słowo Boże leczy i osłabia ten sprzeciw ludzkiego serca, chce mu na nowo pokazać i objawić życie, które się nie kończy, bo „Bóg z krainy umarłych wywołuje duszę” (por. Ps 30,4).

Eliasz wskrzesza jedynego syna wdowy, u której się ukrył. Jezus wskrzesza dziecko niesione już na marach. To, co wydawało się definitywnym końcem życia, staje się jego nowym początkiem. W miejsce smutku i rozpaczy pojawia się radość i nadzieja. Jezus jest Panem życia i każdy, kto Mu towarzyszy, zaczyna tego doświadczać. On jest „drogą, prawdą i życiem” właśnie! Nawet gdy w naszym życiu zapada ciemność, pojawia się samotność nie do udźwignięcia, umieranie – On tam jest. Wskrzeszenie dziecka to tryumf Jezusa i znak Jego zwycięstwa nad każdą śmiercią. Zarówno tą fizyczną, jak i duchową, spowodowaną grzechem. Nasz Pan nie cofa jednak praw natury i ich nie zmienia. Nadal będziemy doświadczać cierpienia, lecz nasza nadzieja jest zakorzeniona w obietnicy życia bez końca, bo Pan „zamienia w taniec żałobny lament”.

 

WIERZĘ

 

MODLITWA  WIERNYCH:

·         Módlmy się za Kościół święty, aby z uwagą wsłuchiwał się w nauczanie papieża Franciszka.

·         Za rządzących, aby troszczyli się o sprawiedliwy podział dóbr i pokój na świecie.

·         Za ubogich, aby pomoc, którą otrzymują, przybliżała ich do Boga.

·         Za cierpiących w czyśćcu, aby jak najszybciej dostąpili pełni udziału w chwale Bożej.

·         Za nas samych, abyśmy pozwolili Jezusowi ożywiać w nas to, co umarło.

 

PIEŚŃ  NA  PRZYGOTOWANIE  DARÓW:  O Boże mój, o Zbawicielu mój, E/434, S/515, M/77

 

MODLITWA  NAD  DARAMI: Boże, nasz Ojcze, wejrzyj łaskawie na naszą posługę, † przyjmij dary, które Ci składamy, * i pomnóż naszą miłość ku Tobie. Przez Chrystusa, Pana naszego.

 

PREFACJA  NA  NIEDZIELE  ZWYKŁE  28 – 35

 

PIEŚŃ  NA  KOMUNIĘ  I  NA  DZIĘKCZYNIENIE: Pan zstąpił z nieba, E/416, L/285, M/191, S/244; Pan nie opuszcza nigdy, E/428, M/228, S/522

 

ANTYFONA: Pan jest moją opoką i twierdzą, * moim wybawicielem, * Bóg jest moim obrońcą.

 

MÓDLMY SIĘ: Miłosierny Boże, niech uzdrawiające działanie Eucharystii uwolni nas od złych skłonności * i wprowadzi na prawą drogę. Przez Chrystusa, Pana naszego.

 

PIEŚŃ  NA  ZAKOŃCZENIE: Bóg nad swym ludem zmiłował się, E/338, M/14, S/285

 

 

Autorzy:

Tomasz Zamorski OP - wprowadzenie do liturgii i rozważanie
Anna Jędrzycka – modlitwa wiernych
Katarzyna Zielińska i Dorota Kopeć - wybór śpiewów

Skróty:
E - Exsultate Deo, Wydawnictwo Światło-Życie, Kraków 2004;
L - Śpiewnik Liturgiczny, TN KUL, Lublin 1998;
P - ks. Z. Piasecki, Panu memu śpiewać chcę, PROMIC - Wydawnictwo Księży Marianów MIC, Warszawa 2007;
S - ks. J. Siedlecki, Śpiewnik Kościelny, Instytut Wydawniczy Księży Misjonarzy "Nasza Przeszłość", Kraków 2007.

 

Sklep internetowy Shoper.pl