Czytania biblijne
Komentarze
Modlitwy wiernych
Modlitwy mszalne
Obrzędy Mszy świętej
Propozycje śpiewów
Liturgiczne ABC
Nowości wydawnicze

Droga krzyżowa

STACJA I. Pan Jezus skazany na śmierć

Wtedy Piłat, chcąc zadowolić tłum, uwolnił im Barabasza, Jezusa zaś kazał ubiczować i wydał na ukrzyżowanie. (Mk 15,15)

Czy zawsze staję po właściwej stronie? Czy jestem po stronie Jezusa? Czasami łatwiej wybrać Barabasza, wszak wydaje się atrakcyjnym przywódcą, a poza tym po jego stronie stoi opinia publiczna. Wydaje się, że lepiej być z większością i mieć udział w zwycięstwie, mimo że jest ono jedynie chwilą upojenia. Z Jezusem można zostać odrzuconym, wzgardzonym, wyśmianym. Wyrzuconym poza margines pozornie prawdziwego życia. Wybór należy do mnie.

STACJA II. Pan Jezus bierze krzyż na swoje ramiona

On sam dźwigając krzyż wyszedł na miejsce zwane Miejscem Czaszki, które po hebrajsku nazywa się Golgota. (J 19,17)

Wydaje się, że bez krzyża wszystko byłoby łatwiejsze i prostsze. Pan Jezus jednak wybiera krzyż. Czy nie ma innej drogi? Dla wielu odpowiedź będzie skandaliczna: Nie ma. Nie ma innej drogi do Boga. Nie ma innej drogi do wolności. Nie ma innej drogi do zbawienia i życia. Krzyż nie jest drogą sukcesu, ale zaufania i wierności. Tylko na tej drodze możemy nauczyć się kochać. Wejść na drogę krzyża to zaufać, że miłość ma sens, że wiara, pokora i uniżenie prowadzą we właściwym kierunku.

STACJA III. Pan Jezus upada pod krzyżem po raz pierwszy

Zmiłuj się nade mną, Boże, w swojej łaskawości, w ogromie swego miłosierdzia wymaż moją nieprawość! Obmyj mnie zupełnie z mojej winy i oczyść mnie z grzechu mojego! (Ps 51,2-3)

Nie lubimy przyznawać się do słabości. Każdy chce być silny i mocny. Porażka jest upokorzeniem. Każdy upadek zawstydza. Pan Jezus przychodzi do nas drogą pokory i uniżenia, pokazując, że Bóg nie lęka się słabości. On nie zasiada do uczty ze zwycięzcami. Przychodzi zaprosić do stołu słabych i grzesznych, przegranych i połamanych przez życie.

STACJA IV. Pan Jezus spotyka swoją Matkę

Oto Ten przeznaczony jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu, i na znak, któremu sprzeciwiać się będą - Twoją duszę miecz przeniknie - aby na jaw wyszły zamysły serc wielu. (Łk 2,34-35)

W godzinie próby przyjaciele uciekli, pozostała jedynie Matka. Spotkanie z Matką jest spotkaniem z miłością. Nie potrzeba gestów i słów, wystarcza obecność. Milczenie staje się współczuciem i solidarnością. Spojrzenie pełne miłości i zrozumienia pozwala iść dalej. Serce Maryi nie ucieka przed cierpieniem, gdyż pełne jest wiary i miłości.

STACJA V. Szymon z Cyreny pomaga dźwigać krzyż Jezusowi

Wychodząc spotkali pewnego człowieka z Cyreny, imieniem Szymon. Tego przymusili, żeby niósł krzyż Jego. (Mt 27,32)

Szymon został przymuszony do czynienia dobra. Miał swoją drogę do domu i opowieść o życiu. Tymczasem przymuszono go do uczestnictwa w innej drodze, w innej opowieści i historii. Został pomocnikiem Boga. Spotkanie z Jezusem, dotknięcie Jego krzyża i doświadczenie miłości wszystko zmieniło. W sercu Szymona narodziła się wiara. Od tego momentu rozpoczyna się dla niego nowe życie, nowa droga i nowa opowieść.

STACJA VI. Weronika ociera twarz Jezusowi

Ukaż mi swą twarz, daj mi usłyszeć głos twój! Bo słodki jest głos twój i twarz pełna wdzięku. (Pnp 2,14)

Weronika w twarzy skazańca zobaczyła oblicze Boga. W świecie chłodnej kalkulacji i planowania Weronika uczy nas wrażliwości. Sercem widzi się więcej. Szkoda tylko, że tak często spowija je całun obojętności. Potrzeba pokory i miłości, potrzeba cudu przemiany, aby oblicze Pana zajaśniało w naszym sercu, przemieniając je definitywnie.

STACJA VII. Pan Jezus upada pod krzyżem po raz drugi

Uznaję bowiem moją nieprawość, a grzech mój mam zawsze przed sobą. (Ps 51,5)

Chcielibyśmy być wszechmocni, a jesteśmy tak dotkliwie ograniczeni przez czas, przestrzeń, własne ciało pełne namiętności. Tak wiele odwagi wymaga zaakceptowanie ograniczeń, przyznanie się do słabości i grzechu. Wydaje się, że odpowiedzialność za nasze porażki ponoszą inni, że winne są okoliczności. Zamiast szukać winnych, usprawiedliwiać się i tłumaczyć, może warto uznać własną słabość, przyznać się do porażki i wołać o miłosierdzie i przebaczenie.

STACJA VIII. Pan Jezus spotyka płaczące niewiasty

Córki jerozolimskie, nie płaczcie nade Mną; płaczcie raczej nad sobą i nad waszymi dziećmi. (Łk 23,28)

Potrzebujemy prawdziwych łez, a nie tylko okolicznościowego współczucia i wzruszenia. Potrzebujemy łez żalu i skruchy; łez, które kruszą kamienne serca i prowadzą do nawrócenia. Potrzebujemy wzruszenia, którego źródłem jest miłość wolna od obłudy i udawania. Żal i łzy prowadzą do spotkania z Miłością, która przebacza i podnosi.

STACJA IX. Pan Jezus upada pod krzyżem po raz trzeci

Stwórz, o Boże, we mnie serce czyste i odnów w mojej piersi ducha niezwyciężonego! Nie odrzucaj mnie od swego oblicza i nie odbieraj mi świętego ducha swego. (Ps 51,12-13)

Przychodzą takie chwile w życiu, kiedy nie widać dalszej drogi, wydaje się, że wszystko się skończyło. Zły próbuje odebrać nadzieję. Tyle razy się nie udało, to i tym razem się nie uda. Nie warto zaczynać od nowa. Nie mamy na kim się oprzeć, wszyscy zawiedli... Kiedy nie widzimy już światła, pośród ciemności rozlega się delikatny szept umęczonego Jezusa: „Jestem z tobą, nie przestałem cię kochać”. W Nim, a nie w sobie znajdziemy siłę, aby powstać i iść dalej.

STACJA X. Pan Jezus z szat obnażony

Żołnierze zaś, gdy ukrzyżowali Jezusa, wzięli Jego szaty i podzielili na cztery części, dla każdego żołnierza jedna część; wzięli także tunikę. (J 19,23)

Godność jest w nas. Można człowieka obedrzeć z ubrania, można pozbawić go znaczenia i dobrego imienia, ale nie można odebrać mu godności. Jest ona głęboko zakorzeniona w sercu, które jest świątynią Boga. Można znieważyć ludzkie ciało, ale nie da się upokorzyć serca. Można zabrać ubranie, ale nie da się odebrać człowiekowi Boga.

STACJA XI. Pan Jezus przybity do krzyża

Gdy przyszli na miejsce zwane „Czaszką”, ukrzyżowali tam Jego i złoczyńców, jednego po prawej, drugiego po lewej Jego stronie. Jezus zaś mówił: Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią. (Łk 23,33)

Żołnierze rzymscy nie wiedzą, co robią, oni wykonują rozkazy. Nie myślą o Bogu. Jezus modli się za nich. Modli się także za tych, którzy pragną Jego śmierci, mając nadzieję, że dzięki niej nic się nie zmieni - porządek społeczny i religijny zostanie zachowany. Jezus modli się również za nas, tak często nieświadomych powagi własnego życia i odpowiedzialności za dokonywane wybory i podejmowane decyzje. „Ojcze przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią”.

STACJA XII. Pan Jezus umiera na krzyżu

Było już około godziny szóstej i mrok ogarnął całą ziemię aż do godziny dziewiątej. Słońce się zaćmiło i zasłona przybytku rozdarła się przez środek. Wtedy Jezus zawołał donośnym głosem: Ojcze, w Twoje ręce powierzam ducha mego. Po tych słowach wyzionął ducha. (Łk 23,44-46)

Człowiek nie chce umierać, a przecież śmierć jest nieuniknionym kresem doczesnej pielgrzymki. Prawie zawsze przychodzi za wcześnie. Tyle jeszcze niedokończonych rozmów, niezałatwionych spraw, niezrealizowanych planów. Śmierć Jezusa jest taka jak inne - niespodziewana, niesprawiedliwa - ale przecież zarazem jest inna. Ona jest śmiercią śmierci i źródłem życia. Jezus nie umarł, aby umrzeć, On umarł, aby dać nam nowe życie.

STACJA XIII. Ciało Jezusa zdjęte z krzyża

Obok krzyża Jezusowego stały: Matka Jego i siostra Matki Jego, Maria, żona Kleofasa, i Maria Magdalena. (J 19,25)

Dla Maryi ciało Jezusa zdjęte z krzyża jest relikwią. Przyjmuje je z wiarą i miłością. Oto ciało wydane za zbawienie świata. Maryja uczestniczy w miłości i ofierze Syna. Współcierpi i kocha. Zaprasza, abyśmy przyjęli ukrzyżowaną Miłość i dar zbawienia.

STACJA XIV. Ciało Jezusa złożone do grobu

A w miejscu, gdzie Go ukrzyżowano, był ogród, w ogrodzie zaś nowy grób, w którym jeszcze nie złożono nikogo. Tam to więc, ze względu na żydowski dzień Przygotowania, złożono Jezusa, bo grób znajdował się w pobliżu. (J 19,41-42)

Pan Bóg stworzył dla nas „ogród” pełen życia i wolny od grobów. Grób pojawił się w ogrodzie ze względu na grzech. Ciało Jezusa, złożone w grobie, jest jak pszenica, która obumiera, aby narodziły się nowe ziarna. W grobie Jezusa rodzi się życie. Grób na nowo stanie się „ogrodem”. Nie znajdziemy w nim śmierci, tylko życie.

O. Jakub Kruczek OP

ZASADY PRENUMERATY.

Miesięcznik „Oremus” ukazuje się jedenaście razy w roku (okres Wielkiego Postu obejmuje jeden numer). Cena jednego egz. wynosi 5,90 zł. Zamawiając powyżej 9 egz. każdego numeru, można otrzymać 10% rabatu. Opłacając prenumeratę na cały rok otrzymuje się 1 egz. w roku za darmo. Wysyłka pierwszego zamówionego numeru nastąpi w 4 - 6 tygodni po otrzymaniu wpłaty. Dla księgarń istnieje możliwość zamówienia stałego abonamentu na dowolną liczbę egzemplarzy z 20% rabatem. W przpadku zmiany adresu prosimy o przesłanie nam z wyprzedzeniem informacji zawierającej: 1) adres dotychczasowy, 2) adres nowy, 3) datę, od której nowy adres będzie aktualny.

PRENUMERATĘ CZASOPISMA MOŻESZ OPŁACIĆ W NASTEPUJĄCY SPOSÓB:

1. POPRZEZ NASZĄ STRONĘ INTERNETOWĄ WYBIERAJĄC JEDNĄ Z OPCJI W POWYŻSZEJ TABELI.

- po podaniu swoich danych zostaniesz przekierowany na stronę naszego operatora płatności internetowch "DotPay" i postępuj zgodnie ze wskazówkami,

- szczegóły obsługi zapłaty poprzez internet znajdziesz na głównej stronie głównej klikając "Loga kart płatniczych",

- zamówienia bez dokonanej i autoryzowanej płatności nie będą realizowane.

2. PRZELEWEM BANKOWYM LUB PRZEKAZEM POCZTOWYM:

- dokonując wpłaty na niżej podane konto bankowe:


PROMIC Spółka z o.o. z siedzibą w Warszawie.
Oddział w Warszawie.
Wydawnictwo Księży Marianów MIC
ul. Św. Bonifacego 9/1
02-914 Warszawa

91 1240 6218 1111 0000 4611 3081


z dopiskiem:
prenumerata „Oremus”, liczba egz. ..., na okres ...