Książki
17.01
PLN
O naśladowaniu Maryi
O naśladowaniu Maryi
wydawnictwo: Promic
rok wyd.: 2014
ISBN: 987-83-7502-484-5
oprawa: twarda
format: 105 x 165 mm
liczba stron: 192
Ocena:
(Ilość ocen: 3)
Cena: 17,01 zł
POPRZEDNIA CENA: 18,90 zł

Dane techniczne

wydawnictwo Promic
rok wyd. 2014
ISBN 987-83-7502-484-5
oprawa twarda
format 105 x 165 mm
liczba stron 192

Tomasz a Kempis, piętnastowieczny mistrz życia duchowego, to autor znanego wszystkim traktatu O naśladowaniu Chrystusa, który od stuleci towarzyszy ludziom w drodze do świętości, stanowiąc swoisty i pewny przewodnik. Podobny charakter ma ta antologia zestawiona z tekstów, które tematem rozważań czynią Maryję, zachęcając do Jej wiernego naśladowania. 

O naśladowaniu Maryi, będąc wyborem głębokich myśli i wzniosłych modlitw, jest jednocześnie świadectwem człowieka, który szczerze kocha Matkę Boga i pragnie, by wielbili Ją także inni.

DRUKUJ OPIS

Wprowadzenie
Tomasz à Kempis bądź Tomasz z Kempen (1380–1471) znany jest głównie jako autor dzieła O naśladowaniu Chrystusa. Przez wieki stanowiło ono cenną pomoc dla chrześcijan zapatrzonych w Jezusa Chrystusa i pragnących postępować Jego drogą, a liczne przekłady i wznowienia tej pracy świadczą jednoznacznie o jej szczególnej wartości i nieprzemijającej aktualności. Bogata, wielotomowa spuścizna pisarska Tomasza à Kempis wskazuje jednak również na to, że miał ogromne nabożeństwo do Maryi i żywił cześć dla Niej jako Matki Chrystusa. Ten średniowieczny
autor, podkreślający tak mocno potrzebę „naśladowania Chrystusa”, nalegał nie mniej stanowczo na konieczność wzorowania się na postaci Maryi. Stąd niniejsza, skromna antologia, która jednak w pełni, jak się wydaje, zasługuje na analogiczny tytuł: O naśladowaniu Maryi. Tomaszowi à Kempis przyszło żyć i pracować w trudnych dla chrześcijaństwa czasach. Upadek autorytetu papiestwa – zwłaszcza w dobie tak zwanej niewoli awiniońskiej papieży (1309–1377) – i jego niezdolność do przeprowadzania koniecznych reform w Kościele negatywnie zaciążyły na obrazie życia religijnego. W XIII wieku usiłowały ożywić Kościół nowym duchem zakony żebracze, ale niebawem nieporozumienia i podziały w ich łonie spowodowały zarówno osłabienie wpływów tych instytucji religijnych, jak i wewnętrzną ich degradację. Duch rywalizacji i przywiązanie do spraw materialnych przyśpieszały to dzieło zepsucia. Narastały również spory między duchowieństwem zakonnym a niezakonnym. Nie był to zresztą jedyny cień padający
na organizm religijno‑kulturowy ówczesnej – wciąż chrześcijańskiej – Europy. Wyprawy krzyżowe zaowocowały między innymi upadkiem moralnym i zanikiem ideałów rycerskich. Coraz częstszym zjawiskiem stawały się gwałtowne konflikty zbrojne między chrześcijanami. Jednocześnie cywilizację i życie społeczne tej epoki ogarniało coraz bardziej przejmujące poczucie zagrożenia i niepokoju. Nieustanne wojny, epidemie, bieda, a ponadto liczne zjawiska noszące wszelkie znamiona tego, co dziś nazwalibyśmy „kryzysem ekonomicznym”, czyniły czymś bliskim, niemal namacalnym, ludzką małość, cierpienie, śmierć. W takich właśnie uwarunkowaniach społeczno‑kulturowych następował w XIV i XV wieku niezwykły rozwój mistycyzmu. Dochodziła do głosu devotio moderna (z łac. nowa pobożność), religijność oparta nie na uczonych wywodach i spekulacjach teologicznych, lecz na poszukiwaniu żywej, bezpośredniej, dostępnej dla każdego więzi z Bogiem oraz sposobów poddania się woli Bożej i praktykowania cnót. Mistrz Eckhart (1260–1327), uczeń św. Alberta Wielkiego, Johannes Tauler ze Strasburga (1300–1361) i bł. Heinrich Seuse z Konstancji (1300–1366), znany w Polsce jako Henryk Suzo, to jedni z najwybitniejszych pisarzy i kaznodziejów tego nurtu. Do rozkrzewienia mistycyzmu przyczyniły się między innymi powstałe w Holandii – z inicjatywy Gerarda Groote’a – Domy Braci Wspólnego Życia (pierwszy pojawił się w 1382 roku). Z czasem większość z nich przystała do tak zwanej kongregacji z Windesheim, grupującej kanoników regularnych pragnących prowadzić wspólne życie wedle zmodyfikowanej reguły św. Augustyna. To z tego właśnie środowiska wyszedł Tomasz à Kempis – popularyzator idei „naśladowania”.
Co można powiedzieć o tej idei – i całej mistycznej teologii Tomasza – dziś, kilkaset lat po jej powstaniu? Nie sposób wyabstrahować jej z kontekstu ówczesnej religijności, ówczesnych perspektyw teologicznych i całego klimatu cywilizacyjnego przełomu XIV i XV wieku. Jednocześnie niepodobna odmówić jej autentyczności, a tym samym głębi, jaką zapewnić może tylko szczere pragnienie pozostawania jak najbliżej Jezusa i Jego Matki. Znajdujemy w tej mistyce z pewnością coś, co jest najpełniej ludzkie i zarazem najpełniej chrześcijańskie. Po pierwsze, jest w niej urzekające „sięganie do źródeł” poprzez nieustanne przywoływanie biblijnego wizerunku Jezusa i Maryi. Po drugie – co przecież tak istotne – jest w niej człowiek poszukujący rozwiązania rozlicznych zagadek swojego losu.

Przeczytaj dłuższy fragment „O naśladowaniu Maryi” »

DODAJ OPINIE

OPINIE KLIENTÓW

Opinie o produkcie (0)

Przypomnimy Ci, kiedy produkt będzie dostępny.

  • Granice
  • Centrum Duchowosci Benedyktynskiej
  • Opoka
  • Wiara
  • BiblioNetka
  • Deon
  • Idziemy
  • Kaplani
  • Vox Fm
  • Radio Niepokalanów
  • Radio polskie
  • Papierowe Mysli
  • Ewangelizuj.pl
  • droga.com.pl
  • logo kulturaonline
  • Sacroexpo
  • Logo Marianum Travel
  • SPM logo
O naśladowaniu Maryi

Tomasz a Kempis

OPIS

Tomasz a Kempis, piętnastowieczny mistrz życia duchowego, to autor znanego wszystkim traktatu O naśladowaniu Chrystusa, który od stuleci towarzyszy ludziom w drodze do świętości, stanowiąc swoisty i pewny przewodnik. Podobny charakter ma ta antologia zestawiona z tekstów, które tematem rozważań czynią Maryję, zachęcając do Jej wiernego naśladowania. 

O naśladowaniu Maryi, będąc wyborem głębokich myśli i wzniosłych modlitw, jest jednocześnie świadectwem człowieka, który szczerze kocha Matkę Boga i pragnie, by wielbili Ją także inni.



SPIS TREŚCI
FRAGMENT KSIĄŻKI

Wprowadzenie
Tomasz à Kempis bądź Tomasz z Kempen (1380–1471) znany jest głównie jako autor dzieła O naśladowaniu Chrystusa. Przez wieki stanowiło ono cenną pomoc dla chrześcijan zapatrzonych w Jezusa Chrystusa i pragnących postępować Jego drogą, a liczne przekłady i wznowienia tej pracy świadczą jednoznacznie o jej szczególnej wartości i nieprzemijającej aktualności. Bogata, wielotomowa spuścizna pisarska Tomasza à Kempis wskazuje jednak również na to, że miał ogromne nabożeństwo do Maryi i żywił cześć dla Niej jako Matki Chrystusa. Ten średniowieczny
autor, podkreślający tak mocno potrzebę „naśladowania Chrystusa”, nalegał nie mniej stanowczo na konieczność wzorowania się na postaci Maryi. Stąd niniejsza, skromna antologia, która jednak w pełni, jak się wydaje, zasługuje na analogiczny tytuł: O naśladowaniu Maryi. Tomaszowi à Kempis przyszło żyć i pracować w trudnych dla chrześcijaństwa czasach. Upadek autorytetu papiestwa – zwłaszcza w dobie tak zwanej niewoli awiniońskiej papieży (1309–1377) – i jego niezdolność do przeprowadzania koniecznych reform w Kościele negatywnie zaciążyły na obrazie życia religijnego. W XIII wieku usiłowały ożywić Kościół nowym duchem zakony żebracze, ale niebawem nieporozumienia i podziały w ich łonie spowodowały zarówno osłabienie wpływów tych instytucji religijnych, jak i wewnętrzną ich degradację. Duch rywalizacji i przywiązanie do spraw materialnych przyśpieszały to dzieło zepsucia. Narastały również spory między duchowieństwem zakonnym a niezakonnym. Nie był to zresztą jedyny cień padający
na organizm religijno‑kulturowy ówczesnej – wciąż chrześcijańskiej – Europy. Wyprawy krzyżowe zaowocowały między innymi upadkiem moralnym i zanikiem ideałów rycerskich. Coraz częstszym zjawiskiem stawały się gwałtowne konflikty zbrojne między chrześcijanami. Jednocześnie cywilizację i życie społeczne tej epoki ogarniało coraz bardziej przejmujące poczucie zagrożenia i niepokoju. Nieustanne wojny, epidemie, bieda, a ponadto liczne zjawiska noszące wszelkie znamiona tego, co dziś nazwalibyśmy „kryzysem ekonomicznym”, czyniły czymś bliskim, niemal namacalnym, ludzką małość, cierpienie, śmierć. W takich właśnie uwarunkowaniach społeczno‑kulturowych następował w XIV i XV wieku niezwykły rozwój mistycyzmu. Dochodziła do głosu devotio moderna (z łac. nowa pobożność), religijność oparta nie na uczonych wywodach i spekulacjach teologicznych, lecz na poszukiwaniu żywej, bezpośredniej, dostępnej dla każdego więzi z Bogiem oraz sposobów poddania się woli Bożej i praktykowania cnót. Mistrz Eckhart (1260–1327), uczeń św. Alberta Wielkiego, Johannes Tauler ze Strasburga (1300–1361) i bł. Heinrich Seuse z Konstancji (1300–1366), znany w Polsce jako Henryk Suzo, to jedni z najwybitniejszych pisarzy i kaznodziejów tego nurtu. Do rozkrzewienia mistycyzmu przyczyniły się między innymi powstałe w Holandii – z inicjatywy Gerarda Groote’a – Domy Braci Wspólnego Życia (pierwszy pojawił się w 1382 roku). Z czasem większość z nich przystała do tak zwanej kongregacji z Windesheim, grupującej kanoników regularnych pragnących prowadzić wspólne życie wedle zmodyfikowanej reguły św. Augustyna. To z tego właśnie środowiska wyszedł Tomasz à Kempis – popularyzator idei „naśladowania”.
Co można powiedzieć o tej idei – i całej mistycznej teologii Tomasza – dziś, kilkaset lat po jej powstaniu? Nie sposób wyabstrahować jej z kontekstu ówczesnej religijności, ówczesnych perspektyw teologicznych i całego klimatu cywilizacyjnego przełomu XIV i XV wieku. Jednocześnie niepodobna odmówić jej autentyczności, a tym samym głębi, jaką zapewnić może tylko szczere pragnienie pozostawania jak najbliżej Jezusa i Jego Matki. Znajdujemy w tej mistyce z pewnością coś, co jest najpełniej ludzkie i zarazem najpełniej chrześcijańskie. Po pierwsze, jest w niej urzekające „sięganie do źródeł” poprzez nieustanne przywoływanie biblijnego wizerunku Jezusa i Maryi. Po drugie – co przecież tak istotne – jest w niej człowiek poszukujący rozwiązania rozlicznych zagadek swojego losu.

Przeczytaj dłuższy fragment „O naśladowaniu Maryi” »

Sklep internetowy Shoper.pl