Książki
9.9
PLN
Adoracja i Eucharystia
Adoracja i Eucharystia
tłum: Lilla Danilecka
wydawnictwo: PROMIC
rok wyd.: 2013
ISBN: 978-83-7502-432-6
oprawa: broszurowa
format: 110 x 180 mm
liczba stron: 96
Ocena:
(Ilość ocen: 3)
Cena: 9,90 zł

Dane techniczne

wydawnictwo PROMIC
rok wyd. 2013
ISBN 978-83-7502-432-6
oprawa broszurowa
format 110 x 180 mm
liczba stron 96

Adoracja Najświętszego Sakramentu i udział w niedzielnej Mszy świętej są ważnymi elementami tożsamości każdego katolika. To właśnie miał na uwadze kard. Barbarin, gdy pisał: „Adoracja jest źródłem miłości, natomiast udział w Eucharystii – źródłem nadziei. W codziennym życiu tak bardzo potrzeba nam zarówno miłości, jak i na-
dziei!”. O tym wszystkim Autor pisze językiem żywym, chwilami wręcz dowcipnie, lecz przede wszystkim z głębokim wyczuciem i znajomością Pisma Świętego. Niech te refleksje, przemyślenia i uwagi arcybiskupa Lyonu zawarte w tej niewielkiej książeczce rozświetlą nasze życie wewnętrzne i braterskie.

 

Kard. Philippe Barbarin urodził się w 1950 roku w Maroku w rodzinie francuskiej, ma dziesięcioro rodzeństwa, wśród którego są również dwie siostry zakonne. Od 2002 roku pełni funkcję arcybiskupa metropolity Lyonu i prymasa Francji. Wcześniej pracował m.in. na Madagaskarze jako misjonarz fidei donum. W 2003 roku został wyniesiony do godności kardynalskiej. Jest autorem wielu publikacji cieszących się uznaniem czytelników we Francji, m.in. nagrodzonej
w 2008 roku książki Le rabbin et le cardinal, a także dzieł: Théologie et Sainteté (1999), Jardins intérieurs. Regards croisés sur l’art et la foi (2007) i Quel devenir pour le christianisme (2009).

DRUKUJ OPIS

Adoracja źródłem miłości................................ 5

Źródła adoracji eucharystycznej............................. 9

Postawa adoracji.............................................. 21

Sylwetki czcicieli............................................. 26

Dar o nieocenionej wartości................................ 37

Dwa główne błędy............................................ 42

Jezus nauczycielem adoracji............................... 46

 

Eucharystia źródłem nadziei........................... 57

Od zniekształcenia przez upodobnienie
do przemienienia.............................................. 59

Chleb połamany za życie świata........................... 67

Eucharystia pamiątką męki Pana
i poręką naszego zbawienia................................. 75

Historia świata ukazana w liturgii
eucharystycznej............................................... 80

Adoracja to Boże przykazanie, pierwsze „słowo życia”, jakie Bóg skierował do człowieka: „Ja jestem Pan, Bóg twój [...]” (Wj 20, 2; por. Pwt 5, 6). Adoracja jest wyższym stopniem miłości, stanowi jej hiperbolę. Co więcej, jej treść wiąże się z określeniem na tyle wyraźnym, że można ją łączyć z tylko jednym dopełnieniem. Analogicznie czasownik «stwarzać» stanowi hiperbolę czasownika «czynić» i ma tylko jeden podmiot: Boga.

 

Nie będziesz miał cudzych bogów obok Mnie! Nie będziesz czynił żadnej rzeźby ani żadnego obrazu tego, co jest na niebie wysoko, ani tego, co jest na ziemi nisko, ani tego, co jest w wodach pod ziemią! Nie będziesz oddawał im pokłonu i nie będziesz im służył, bo Ja Pan, Bóg twój, jestem Bogiem zazdrosnym. (Wj 20, 3-5)

 

Jezus na pustyni odpowiedział kuszącemu Go diabłu słowami z Księgi Powtórzonego Prawa, która jest dla Żydów czymś w rodzaju streszczenia całej Tory, podobnie jak Ewangelia jest dla chrześcijan kwintesencją całej Biblii: „Napisane jest: «Panu, Bogu swemu, będziesz oddawał pokłon i Jemu samemu służyć będziesz»” (Łk 4, 8; por. Pwt 6, 13). Później, kiedy faryzeusze próbowali wystawić Go na próbę i zapytali: „Nauczycielu, które z przykazań w Prawie jest największe?”, Jezus utwierdził nas w przekonaniu, że miłość i adoracja są postawami wewnętrznymi ściśle ze sobą powiązanymi (zob. Mt 22, 34-40). Odpowiedział więc faryzeuszom słowami znanymi już z Księgi Powtórzonego Prawa: „Będziesz miłował Pana Boga swego całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem” (por. Pwt 6, 5), następnie dodał przykazanie zawarte już wcześniej w Księdze Kapłańskiej: „Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego” (por. Kpł 19, 18). To właśnie dzięki adoracji odnajdujemy źródło takiej miłości, której potrzebujemy, by żyć jako dzieci kochającego Boga, jako istoty stworzone na Jego obraz.

Eucharystia, którą Kościół poleca nam przeżywać i sprawować w postawie adoracji, jest przede wszystkim „sakramentem miłości” – jak pisał św. Tomasz z Akwinu. Bóg daje nam w niej bezcenny dar: własnego umiłowanego Syna, w którym złożył całe upodobanie. Papież Benedykt XVI nadał swojej adhortacji z 22 lutego 2007 roku tytuł Sacramentum caritatis, by podkreślić, że miłość jest nie tyle jednym z biegunów, ile samym centrum chrześcijaństwa i życia Kościoła. Na tym opierało się całe nauczanie tego Ojca Świętego.

Pierwsza encyklika Benedykta XVI, Deus caritas est z 25 grudnia 2005 roku, przybliżała nam tajemnicę Boga, który jest miłością, a kolejna, Caritas in veritate z 29 czerwca 2009 roku, ukazywała, że każda działalność chrześcijanina, czy to w rodzinie, czy w społeczeństwie, czy w polityce, powinna wypływać z miłości, w której zawiera się naj-
istotniejsza prawda o Bogu. „Kto nie miłuje, nie zna Boga, bo Bóg jest miłością” (1 J 4, 8). Bez miłości człowiek byłby niczym – jak podkreślał św. Paweł – liczy się bowiem tylko miłość (zob. 1 Kor 13, 1-13). Zdaniem apostoła miłość tylko wówczas jest autentyczna i przynosi owoce, gdy jest osadzona na fundamencie prawdy, to znaczy rozwija się zgodnie z planem miłości, jaki zrodził się w sercu naszego Stworzyciela i który został nam objawiony.

Przeczytaj dłuższy fragment „Adoracja i Eucharystia” »

O ile uczestnictwo we Mszy świętej jest dla większości katolików czymś w miarę oczywistym, to już adoracja eucharystyczna wydaje się niekiedy czymś „nadprogramowym”, rodzajem luksusu dla nielicznych, bardziej zaangażowanych czy mających więcej czasu. Kard. Barbarin przekonuje, że adoracja jest podstawowym aktem miłości Boga wynikającym wprost z pierwszego przykazania: „Ja jestem Pan, twój Bóg... Nie będziesz miał cudzych bogów obok Mnie!” (Wj 20,2-3). My sami zwykle przykładamy większą wagę do tych dalszych przykazań, odnoszących się do relacji z ludźmi. Bóg jednak na pierwszym miejscu postawił właśnie to. Gdybyśmy prawdziwie nim się przejęli, pozostałe dziewięć byłoby jego naturalną konsekwencją. Zaniedbując je, znacznie utrudniamy sobie wypełnianie pozostałych. Pierwsze przykazanie, a także pierwsza prośba modlitwy „Ojcze nasz”: „Święć się imię Twoje”, kierują nas ku adoracji miłującego Boga. Jest to zadanie niełatwe – do tego stopnia, że często w ogóle nie dostrzegamy tych pierwszych słów, koncentrując się na kolejnych. „Kto tak naprawdę jest w stanie śpiewać: Sanctus, Sanctus, Sanctus, Dominus Deus Sabaoth? – okazuje się, że tylko aniołowie!” – stwierdza z humorem autor. A jednak nabywanie takiej postawy jest dla nas konieczne, gdyż jedynie traktując Boga jako godnego czci i adoracji, pozwalamy Mu napełniać się miłością. W przeciwnym razie traktujemy Go jedynie jako środek do celu, co jest postawą fałszywą. „Nie mamy prawa adorować Boga w celu zwiększenia własnej skuteczności!” Ta niewielka książeczka jest świadectwem napisanym przez modlącego się chrześcijanina, mającego głębokie osobiste doświadczenie własnej słabości i całkowitej zależności od Boga. Autor z dużym przekonaniem przypomina rzecz banalną, o której zdarza nam się wciąż zapominać – źródło miłości i nadziei nie jest w nas samych. Mamy ich w sobie tyle, ile zdołamy zaczerpnąć od Boga. Dlatego każdy z nas – niezależnie od tego, czy jest kardynałem, księdzem, zakonnikiem, matką, ojcem, osobą samotną, przedsiębiorcą, bezdomnym czy nastolatkiem – jest zaproszony do tego, by codziennie stawać przed Bogiem z pustymi rękami.

mm

recenzja ukazała się w kwartalnik PASTORES 65 (4) 2014

 


DODAJ OPINIE

OPINIE KLIENTÓW

Opinie o produkcie (0)

Przypomnimy Ci, kiedy produkt będzie dostępny.

  • Granice
  • Centrum Duchowosci Benedyktynskiej
  • Opoka
  • Wiara
  • BiblioNetka
  • Deon
  • Idziemy
  • Kaplani
  • Vox Fm
  • Radio Niepokalanów
  • Radio polskie
  • Papierowe Mysli
  • Ewangelizuj.pl
  • droga.com.pl
  • logo kulturaonline
  • Sacroexpo
  • Logo Marianum Travel
  • SPM logo
Adoracja i Eucharystia

Cardinal Philippe Barbarin

OPIS

Adoracja Najświętszego Sakramentu i udział w niedzielnej Mszy świętej są ważnymi elementami tożsamości każdego katolika. To właśnie miał na uwadze kard. Barbarin, gdy pisał: „Adoracja jest źródłem miłości, natomiast udział w Eucharystii – źródłem nadziei. W codziennym życiu tak bardzo potrzeba nam zarówno miłości, jak i na-
dziei!”. O tym wszystkim Autor pisze językiem żywym, chwilami wręcz dowcipnie, lecz przede wszystkim z głębokim wyczuciem i znajomością Pisma Świętego. Niech te refleksje, przemyślenia i uwagi arcybiskupa Lyonu zawarte w tej niewielkiej książeczce rozświetlą nasze życie wewnętrzne i braterskie.

 

Kard. Philippe Barbarin urodził się w 1950 roku w Maroku w rodzinie francuskiej, ma dziesięcioro rodzeństwa, wśród którego są również dwie siostry zakonne. Od 2002 roku pełni funkcję arcybiskupa metropolity Lyonu i prymasa Francji. Wcześniej pracował m.in. na Madagaskarze jako misjonarz fidei donum. W 2003 roku został wyniesiony do godności kardynalskiej. Jest autorem wielu publikacji cieszących się uznaniem czytelników we Francji, m.in. nagrodzonej
w 2008 roku książki Le rabbin et le cardinal, a także dzieł: Théologie et Sainteté (1999), Jardins intérieurs. Regards croisés sur l’art et la foi (2007) i Quel devenir pour le christianisme (2009).



SPIS TREŚCI

Adoracja źródłem miłości................................ 5

Źródła adoracji eucharystycznej............................. 9

Postawa adoracji.............................................. 21

Sylwetki czcicieli............................................. 26

Dar o nieocenionej wartości................................ 37

Dwa główne błędy............................................ 42

Jezus nauczycielem adoracji............................... 46

 

Eucharystia źródłem nadziei........................... 57

Od zniekształcenia przez upodobnienie
do przemienienia.............................................. 59

Chleb połamany za życie świata........................... 67

Eucharystia pamiątką męki Pana
i poręką naszego zbawienia................................. 75

Historia świata ukazana w liturgii
eucharystycznej............................................... 80

FRAGMENT KSIĄŻKI

Adoracja to Boże przykazanie, pierwsze „słowo życia”, jakie Bóg skierował do człowieka: „Ja jestem Pan, Bóg twój [...]” (Wj 20, 2; por. Pwt 5, 6). Adoracja jest wyższym stopniem miłości, stanowi jej hiperbolę. Co więcej, jej treść wiąże się z określeniem na tyle wyraźnym, że można ją łączyć z tylko jednym dopełnieniem. Analogicznie czasownik «stwarzać» stanowi hiperbolę czasownika «czynić» i ma tylko jeden podmiot: Boga.

 

Nie będziesz miał cudzych bogów obok Mnie! Nie będziesz czynił żadnej rzeźby ani żadnego obrazu tego, co jest na niebie wysoko, ani tego, co jest na ziemi nisko, ani tego, co jest w wodach pod ziemią! Nie będziesz oddawał im pokłonu i nie będziesz im służył, bo Ja Pan, Bóg twój, jestem Bogiem zazdrosnym. (Wj 20, 3-5)

 

Jezus na pustyni odpowiedział kuszącemu Go diabłu słowami z Księgi Powtórzonego Prawa, która jest dla Żydów czymś w rodzaju streszczenia całej Tory, podobnie jak Ewangelia jest dla chrześcijan kwintesencją całej Biblii: „Napisane jest: «Panu, Bogu swemu, będziesz oddawał pokłon i Jemu samemu służyć będziesz»” (Łk 4, 8; por. Pwt 6, 13). Później, kiedy faryzeusze próbowali wystawić Go na próbę i zapytali: „Nauczycielu, które z przykazań w Prawie jest największe?”, Jezus utwierdził nas w przekonaniu, że miłość i adoracja są postawami wewnętrznymi ściśle ze sobą powiązanymi (zob. Mt 22, 34-40). Odpowiedział więc faryzeuszom słowami znanymi już z Księgi Powtórzonego Prawa: „Będziesz miłował Pana Boga swego całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem” (por. Pwt 6, 5), następnie dodał przykazanie zawarte już wcześniej w Księdze Kapłańskiej: „Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego” (por. Kpł 19, 18). To właśnie dzięki adoracji odnajdujemy źródło takiej miłości, której potrzebujemy, by żyć jako dzieci kochającego Boga, jako istoty stworzone na Jego obraz.

Eucharystia, którą Kościół poleca nam przeżywać i sprawować w postawie adoracji, jest przede wszystkim „sakramentem miłości” – jak pisał św. Tomasz z Akwinu. Bóg daje nam w niej bezcenny dar: własnego umiłowanego Syna, w którym złożył całe upodobanie. Papież Benedykt XVI nadał swojej adhortacji z 22 lutego 2007 roku tytuł Sacramentum caritatis, by podkreślić, że miłość jest nie tyle jednym z biegunów, ile samym centrum chrześcijaństwa i życia Kościoła. Na tym opierało się całe nauczanie tego Ojca Świętego.

Pierwsza encyklika Benedykta XVI, Deus caritas est z 25 grudnia 2005 roku, przybliżała nam tajemnicę Boga, który jest miłością, a kolejna, Caritas in veritate z 29 czerwca 2009 roku, ukazywała, że każda działalność chrześcijanina, czy to w rodzinie, czy w społeczeństwie, czy w polityce, powinna wypływać z miłości, w której zawiera się naj-
istotniejsza prawda o Bogu. „Kto nie miłuje, nie zna Boga, bo Bóg jest miłością” (1 J 4, 8). Bez miłości człowiek byłby niczym – jak podkreślał św. Paweł – liczy się bowiem tylko miłość (zob. 1 Kor 13, 1-13). Zdaniem apostoła miłość tylko wówczas jest autentyczna i przynosi owoce, gdy jest osadzona na fundamencie prawdy, to znaczy rozwija się zgodnie z planem miłości, jaki zrodził się w sercu naszego Stworzyciela i który został nam objawiony.

Przeczytaj dłuższy fragment „Adoracja i Eucharystia” »

Sklep internetowy Shoper.pl