Oremus - nr archiwalne
6.4
PLN
Oremus Nr 10 (229) 2015
Oremus Nr 10 (229) 2015
wydawnictwo: Promic
format: 110 x 159 mm
E-BOOK
Ocena:
(Ilość ocen: 0)
Cena: 6,40 zł
Numer archiwalny Osoby pragnące kupić numer archiwalny prosimy o kontakt. Tel.: 22 651 90 54 wew. 130, 131 lub przez e-mail: handlowy@wydawnictwo.pl

Dane techniczne

wydawnictwo Promic
format 110 x 159 mm

ZACHĘCAMY DO SIĘGNIĘCIA PO PAŹDZIERNIKOWY NUMER SŁOWA WŚRÓD NAS, KTÓRY JEST ZNAKOMITYM UZUPEŁNIENIEM CZASOPISMA OREMUS.

ZNAJDUJĄ SIĘ W NIM MEDYTACJE DO JEDNEGO Z CODZIENNYCH CZYTAŃ MSZALNYCH, PRZYBLIŻAJĄCE SŁOWO BOŻE I UŁATWIAJĄCE JEGO ZROZUMIENIE

 W październikowym numerze miesięcznika „Oremus”:

- komentarze i rozważania przygotowane przez Szymona Popławskiego OP;
- rozważania różańcowe napisane przez Marcina Ruteckiego OP;
- modlitwy wiernych autorstwa Ewy Puchalskiej-Farah;
- w ramach „Liturgicznego ABC” Maciej Zachara MIC przybliża postać Josefa A. Jungmanna (1889-1975), wybitnego historyka liturgii, autora Missarum sollemnia, a także rzecznika kerygmatycznej odnowy w teologii i katechezie;
- Michał Kozak MIC w cyklu „Pokochać Psalmy” proponuje modlitwę Psalmami z Jezusem (cz. I);
- Halina Świrska w cyklu „Nasza okładka” przybliża obraz Matki Bożej Żółkiewskiej, Królowej Różańca Świętego.

Ponadto jak w każdym numerze: czytania i modlitwy liturgiczne, propozycje śpiewów na niedziele i święta oraz części stałe Mszy świętej.

 

Miesięcznik „Oremus” ukazuje się od 1995 roku. Zawiera teksty liturgii Mszy świętej na każdy dzień. Daje wgląd w proponowane przez Kościół codzienne czytania biblijne i formularze mszalne, inspiruje do aktywnego uczestnictwa w liturgii. Dzięki zamieszczonym komentarzom i wprowadzeniom słowo Boże staje się bliższe, bardziej zrozumiałe. 

• Czytania liturgiczne

• Modlitwy mszalne
• Komentarze liturgiczne
• Medytacje na niedziele i uroczystości
• Modlitwa powszechna
• Propozycje śpiewów
• Artykuły o liturgii
• Informacje o nowościach wydawniczych

 

Wygodny, kieszonkowy format

W prenumeracie rocznej 1 NUMER GRATIS!

 

 

Zobacz numery archiwalne czasopisma OREMUS

DRUKUJ OPIS

Niedziela, 4 października
Dwudziesta siódma niedziela zwykła

Dzisiejsza liturgia już od samego początku wprowadza nas w tajemnicę Bożej Opatrzności, czuwającej nad całą rzeczywistością. Antyfona na wejście głosi: „Panie, wszystko podlega Twej władzy i nikt nie może się sprzeciwić Twojej woli”. Jeszcze dalej prowadzi nas modlitwa kolekty, przypominając, że władza Boga dotyczy przede wszystkim naszych serc. Właśnie dlatego możemy z wielką wiarą prosić Pana, aby uwolnił nas od grzechów, i przedstawiać Mu prośby – nawet te, które wydają nam się zbyt śmiałe czy zbyt trudne do spełnienia. Miłosierdzie naszego Ojca to bowiem „hojność, która przewyższa zasługi i pragnienia modlących się”.

PIEŚŃ NA WEJŚCIE: Kiedyś, o Jezu, L/300, S/267, albo: Przyjdźcie do Mnie, wszyscy, E/410 albo S/248

ALBO ANTYFONA: Panie, wszystko podlega Twej władzy * i nikt nie może sprzeciwić się Twej woli. * Ty bowiem stworzyłeś wszystko: * niebo i ziemię, i cokolwiek istnieje w przestworzach niebios. * Ty jesteś Panem wszechświata.

CHWAŁA

MÓDLMY SIĘ: Wszechmogący, wieczny Boże, Twoja hojność przewyższa zasługi i pragnienia modlących się do Ciebie; † okaż nam swoje miłosierdzie, * odpuść grzechy, które niepokoją nasze sumienia, i udziel nam również tego, o co nie ośmielamy się prosić. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

CZYTANIE z Księgi Rodzaju (2,18-24). Pan Bóg rzekł: „Nie jest dobrze, żeby mężczyzna był sam; uczynię mu zatem odpowiednią dla niego pomoc”. Ulepiwszy z gleby wszelkie zwierzęta ziemne i wszelkie ptactwo powietrzne, Pan Bóg przyprowadził je do mężczyzny, aby się przekonać, jaką da im nazwę. Każde jednak zwierzę, które określił mężczyzna, otrzymało nazwę „istota żywa”. I tak mężczyzna dał nazwy wszelkiemu bydłu, ptakom powietrznym i wszelkiemu zwierzęciu polnemu, ale dla człowieka nie znalazł odpowiedniej mu pomocy. Wtedy to Pan sprawił, że mężczyzna pogrążył się w głębokim śnie, i gdy spał, wyjął jedno z jego żeber, a miejsce to zapełnił ciałem. Po czym Pan Bóg z żebra, które wyjął z mężczyzny, zbudował niewiastę. A gdy ją przyprowadził do mężczyzny, mężczyzna powiedział: „Ta dopiero jest kością z moich kości i ciałem z mego ciała. Ta będzie się zwała niewiastą, bo ta z mężczyzny została wzięta”. Dlatego to mężczyzna opuszcza ojca swego i matkę swoją i łączy się ze swą żoną tak ściśle, że stają się jednym ciałem.
Oto słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY (Ps 128,1-6)

REFEN: Niechaj nas zawsze Pan Bóg błogosławi.

Szczęśliwy człowiek, który się boi Pana *
i chodzi Jego drogami.
Będziesz spożywał owoc pracy rąk swoich, *
szczęście osiągniesz i dobrze ci będzie.

Małżonka twoja jak płodny szczep winny *
w zaciszu twojego domu.
Synowie twoi jak oliwne gałązki *
dokoła twego stołu.

Tak będzie błogosławiony człowiek, który się boi Pana. *
Niech cię z Syjonu Pan błogosławi
i obyś oglądał pomyślność Jeruzalem †
przez wszystkie dni twego życia. *
Obyś oglądał potomstwo swych dzieci. Pokój nad Izraelem.

CZYTANIE z Listu do Hebrajczyków (2,9-11). Bracia: Widzimy Jezusa, który mało od aniołów był pomniejszony, chwałą i czcią ukoronowanego za cierpienia śmierci, iż z łaski Bożej za wszystkich zaznał śmierci. Przystało bowiem Temu, dla którego wszystko i przez którego wszystko, który wielu synów do chwały doprowadza, aby przewodnika ich zbawienia udoskonalił przez cierpienie. Tak bowiem Chrystus, który uświęca, jak ludzie, którzy mają być uświęceni, z jednego są wszyscy. Z tej to przyczyny nie wstydzi się nazwać ich braćmi swymi.
Oto słowo Boże.

AKLAMACJA: Alleluja.
Jeżeli miłujemy się wzajemnie, Bóg w nas mieszka
i miłość ku Niemu jest w nas doskonała.

SŁOWA EWANGELII według św. Marka (10,2-16). Faryzeusze przystąpili do Jezusa i chcąc Go wystawić na próbę, pytali Go, czy wolno mężowi oddalić żonę. Odpowiadając zapytał ich: „Co wam nakazał Mojżesz?”. Oni rzekli: „Mojżesz pozwolił napisać list rozwodowy i oddalić”. Wówczas Jezus rzekł do nich: „Przez wzgląd na zatwardziałość serc waszych napisał wam to przykazanie. Lecz na początku stworzenia Bóg «stworzył ich jako mężczyznę i kobietę: dlatego opuści człowiek ojca swego i matkę i złączy się ze swoją żoną, i będą oboje jednym ciałem». A tak już nie są dwoje, lecz jedno ciało. Co więc Bóg złączył, tego człowiek niech nie rozdziela”. W domu uczniowie raz jeszcze pytali Go o to. Powiedział im: „Kto oddala żonę swoją, a bierze inną, popełnia cudzołóstwo względem niej. I jeśli żona opuści swego męża, a wyjdzie za innego, popełnia cudzołóstwo”.
Przynosili Mu również dzieci, żeby ich dotknął; lecz uczniowie szorstko zabraniali im tego. A Jezus widząc to oburzył się i rzekł do nich: „Pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie, nie przeszkadzajcie im; do takich bowiem należy królestwo Boże. Zaprawdę powiadam wam: Kto nie przyjmie królestwa Bożego jak dziecko, ten nie wejdzie do niego”. I biorąc je w objęcia, kładł na nie ręce i błogosławił je.
Oto słowo Pańskie.

ROZWAŻANIE: Czy Pan Jezus miał poczucie humoru? Czy widziano Go, gdy żartował z uczniami? Czy śmiał się, gdy rozmawiał przyjaciółmi? Pismo Święte nie dostarcza nam na ten temat informacji. Nic w tym dziwnego, ponieważ nie mówi ono wprost o bardzo wielu rzeczach. Jest raczej drogą, na której należy uważnie odczytywać znaki. Radość i pokój Jezusa możemy poznać szczególnie w kontekście dzisiejszej Ewangelii. Czy rodzice przynosiliby swoje dzieci po błogosławieństwo do człowieka, który nie byłby świadkiem radości? Czy dzieci nie uciekałyby przed osobą nie budzącą ich zaufania i napawającą lękiem? Odpowiedź jest oczywista. W odróżnieniu od Jezusa to uczniowie wyglądają na szorstkich, nerwowych, niedostępnych ludzi, którzy nie rozumiejąc rodzicielskiej wrażliwości ani dziecięcej radości, utrudniają dzieciom dostęp do Jezusa.
Dzisiejsza Ewangelia ukazuje nam również spotkanie dwóch pragnień: pragnienia Jezusa, który przyszedł na świat po to, by dzielić się miłością Boga Ojca, z pragnieniem dziecka, szukającego bezpieczeństwa oraz pragnącego okazać przyjaźń komuś, kto potrafi ją odwzajemnić. Ze spotkania tych dwóch pragnień rodzi się radość, będąca zapowiedzią pełnej radości życia wiecznego. „Pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie, nie przeszkadzajcie im; do takich bowiem należy królestwo Boże”. Warto zbadać swoje serce, szukając w nim prostych odruchów zaufania i radości. Tych odruchów, które są właściwe dzieciom i dzięki którym pozwalamy Bogu zbliżyć się do nas.

WIERZĘ

MODLITWA WIERNYCH:
• Módlmy się o jedność i miłość dla Kościoła, aby niewierzący mogli dostrzec w nim zbawczą obecność Boga.
• przezwyciężenie podziałów dla chrześcijan, aby dzięki ich świadectwu świat uwierzył, że Jezus jest jedynym Zbawicielem.
• umocnienie w wierze dla małżeństw przeżywających kryzys, aby dzięki łasce sakramentów doświadczyły odrodzenia miłości.
• zawierzenie Bogu i otwartość na Jego prowadzenie dla małżonków dotkniętych niepłodnością, aby z Jego pomocą mogli cieszyć się darem potomstwa.
• miłość wierną, cierpliwą i przebaczającą dla nas samych, abyśmy potrafili kochać naszych nieprzyjaciół, zwłaszcza tych najbliższych.

PIEŚŃ NA PRZYGOTOWANIE DARÓW: O niewysłowione, L/304, S/274, albo: Miłujcie się wzajemnie, E/392

MODLITWA NAD DARAMI: Wszechmogący Boże, przyjmij Ofiarę przez Ciebie ustanowioną, † i przez święte obrzędy, które odprawiamy jako Twoi słudzy, * dopełnij w nas dzieła odkupienia i uświęcenia. Przez Chrystusa, Pana naszego.

PREFACJA NA NIEDZIELE ZWYKŁE 28 – 34

PIEŚŃ NA KOMUNIĘ I NA DZIĘKCZYNIENIE: Jezusowi cześć i chwała, L/277, S/227; Cały świat niech śpiewa tę pieśń, E/479, L/91, S/494

ANTYFONA: Ponieważ jeden jest Chleb, * przeto my wszyscy tworzymy jedno Ciało. * Wszyscy bowiem bierzemy z jednego Chleba * i pijemy z jednego Kielicha.

MÓDLMY SIĘ: Wszechmogący Boże, spraw, aby udział w tym Sakramencie zaspokoił głód i pragnienie naszej duszy * i przemienił nas w Chrystusa, którego przyjmujemy. Który żyje i króluje na wieki wieków.

PIEŚŃ NA ZAKOŃCZENIE: Króluj nam, Chryste, L/318, S/287, albo: Zawitaj, Królowo Różańca świętego, L/369, S/386

Autorzy:
Szymon Popławski OP – wprowadzenie do liturgii i rozważanie
Ewa Puchalska-Farah – modlitwa wiernych
Adam Kowalski - wybór śpiewów

Objaśnienie skrótów:
E - Exsultate Deo, Wydawnictwo Światło-Życie, Kraków 2010;
L - Śpiewnik Liturgiczny, TN KUL, Lublin 1998;
M - ks. Z. Piasecki, Panu memu śpiewać chcę, PROMIC - Wydawnictwo Księży Marianów MIC, Warszawa 2007;
N1 - Niepojęta Trójco, t. 1, Dominikański Ośrodek Liturgiczny, Kraków 1998;
N2 - Niepojęta Trójco, t. 2, Dominikański Ośrodek Liturgiczny, Kraków 2010;
S - ks. J. Siedlecki, Śpiewnik Kościelny, Instytut Wydawniczy Księży Misjonarzy "Nasza Przeszłość", Kraków 2012

DODAJ OPINIE

OPINIE KLIENTÓW

Opinie o produkcie (0)

Przypomnimy Ci, kiedy produkt będzie dostępny.

  • Granice
  • Centrum Duchowosci Benedyktynskiej
  • Opoka
  • Wiara
  • BiblioNetka
  • Idziemy
  • Kaplani
  • Vox Fm
  • Radio Niepokalanów
  • Radio polskie
  • Papierowe Mysli
  • Ewangelizuj.pl
  • droga.com.pl
  • logo kulturaonline
  • Sacroexpo
  • Logo Marianum Travel
  • SPM logo
Oremus Nr 10 (229) 2015



OPIS

ZACHĘCAMY DO SIĘGNIĘCIA PO PAŹDZIERNIKOWY NUMER SŁOWA WŚRÓD NAS, KTÓRY JEST ZNAKOMITYM UZUPEŁNIENIEM CZASOPISMA OREMUS.

ZNAJDUJĄ SIĘ W NIM MEDYTACJE DO JEDNEGO Z CODZIENNYCH CZYTAŃ MSZALNYCH, PRZYBLIŻAJĄCE SŁOWO BOŻE I UŁATWIAJĄCE JEGO ZROZUMIENIE

 W październikowym numerze miesięcznika „Oremus”:

- komentarze i rozważania przygotowane przez Szymona Popławskiego OP;
- rozważania różańcowe napisane przez Marcina Ruteckiego OP;
- modlitwy wiernych autorstwa Ewy Puchalskiej-Farah;
- w ramach „Liturgicznego ABC” Maciej Zachara MIC przybliża postać Josefa A. Jungmanna (1889-1975), wybitnego historyka liturgii, autora Missarum sollemnia, a także rzecznika kerygmatycznej odnowy w teologii i katechezie;
- Michał Kozak MIC w cyklu „Pokochać Psalmy” proponuje modlitwę Psalmami z Jezusem (cz. I);
- Halina Świrska w cyklu „Nasza okładka” przybliża obraz Matki Bożej Żółkiewskiej, Królowej Różańca Świętego.

Ponadto jak w każdym numerze: czytania i modlitwy liturgiczne, propozycje śpiewów na niedziele i święta oraz części stałe Mszy świętej.

 

Miesięcznik „Oremus” ukazuje się od 1995 roku. Zawiera teksty liturgii Mszy świętej na każdy dzień. Daje wgląd w proponowane przez Kościół codzienne czytania biblijne i formularze mszalne, inspiruje do aktywnego uczestnictwa w liturgii. Dzięki zamieszczonym komentarzom i wprowadzeniom słowo Boże staje się bliższe, bardziej zrozumiałe. 

• Czytania liturgiczne

• Modlitwy mszalne
• Komentarze liturgiczne
• Medytacje na niedziele i uroczystości
• Modlitwa powszechna
• Propozycje śpiewów
• Artykuły o liturgii
• Informacje o nowościach wydawniczych

 

Wygodny, kieszonkowy format

W prenumeracie rocznej 1 NUMER GRATIS!

 

 

Zobacz numery archiwalne czasopisma OREMUS



SPIS TREŚCI
FRAGMENT KSIĄŻKI

Niedziela, 4 października
Dwudziesta siódma niedziela zwykła

Dzisiejsza liturgia już od samego początku wprowadza nas w tajemnicę Bożej Opatrzności, czuwającej nad całą rzeczywistością. Antyfona na wejście głosi: „Panie, wszystko podlega Twej władzy i nikt nie może się sprzeciwić Twojej woli”. Jeszcze dalej prowadzi nas modlitwa kolekty, przypominając, że władza Boga dotyczy przede wszystkim naszych serc. Właśnie dlatego możemy z wielką wiarą prosić Pana, aby uwolnił nas od grzechów, i przedstawiać Mu prośby – nawet te, które wydają nam się zbyt śmiałe czy zbyt trudne do spełnienia. Miłosierdzie naszego Ojca to bowiem „hojność, która przewyższa zasługi i pragnienia modlących się”.

PIEŚŃ NA WEJŚCIE: Kiedyś, o Jezu, L/300, S/267, albo: Przyjdźcie do Mnie, wszyscy, E/410 albo S/248

ALBO ANTYFONA: Panie, wszystko podlega Twej władzy * i nikt nie może sprzeciwić się Twej woli. * Ty bowiem stworzyłeś wszystko: * niebo i ziemię, i cokolwiek istnieje w przestworzach niebios. * Ty jesteś Panem wszechświata.

CHWAŁA

MÓDLMY SIĘ: Wszechmogący, wieczny Boże, Twoja hojność przewyższa zasługi i pragnienia modlących się do Ciebie; † okaż nam swoje miłosierdzie, * odpuść grzechy, które niepokoją nasze sumienia, i udziel nam również tego, o co nie ośmielamy się prosić. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

CZYTANIE z Księgi Rodzaju (2,18-24). Pan Bóg rzekł: „Nie jest dobrze, żeby mężczyzna był sam; uczynię mu zatem odpowiednią dla niego pomoc”. Ulepiwszy z gleby wszelkie zwierzęta ziemne i wszelkie ptactwo powietrzne, Pan Bóg przyprowadził je do mężczyzny, aby się przekonać, jaką da im nazwę. Każde jednak zwierzę, które określił mężczyzna, otrzymało nazwę „istota żywa”. I tak mężczyzna dał nazwy wszelkiemu bydłu, ptakom powietrznym i wszelkiemu zwierzęciu polnemu, ale dla człowieka nie znalazł odpowiedniej mu pomocy. Wtedy to Pan sprawił, że mężczyzna pogrążył się w głębokim śnie, i gdy spał, wyjął jedno z jego żeber, a miejsce to zapełnił ciałem. Po czym Pan Bóg z żebra, które wyjął z mężczyzny, zbudował niewiastę. A gdy ją przyprowadził do mężczyzny, mężczyzna powiedział: „Ta dopiero jest kością z moich kości i ciałem z mego ciała. Ta będzie się zwała niewiastą, bo ta z mężczyzny została wzięta”. Dlatego to mężczyzna opuszcza ojca swego i matkę swoją i łączy się ze swą żoną tak ściśle, że stają się jednym ciałem.
Oto słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY (Ps 128,1-6)

REFEN: Niechaj nas zawsze Pan Bóg błogosławi.

Szczęśliwy człowiek, który się boi Pana *
i chodzi Jego drogami.
Będziesz spożywał owoc pracy rąk swoich, *
szczęście osiągniesz i dobrze ci będzie.

Małżonka twoja jak płodny szczep winny *
w zaciszu twojego domu.
Synowie twoi jak oliwne gałązki *
dokoła twego stołu.

Tak będzie błogosławiony człowiek, który się boi Pana. *
Niech cię z Syjonu Pan błogosławi
i obyś oglądał pomyślność Jeruzalem †
przez wszystkie dni twego życia. *
Obyś oglądał potomstwo swych dzieci. Pokój nad Izraelem.

CZYTANIE z Listu do Hebrajczyków (2,9-11). Bracia: Widzimy Jezusa, który mało od aniołów był pomniejszony, chwałą i czcią ukoronowanego za cierpienia śmierci, iż z łaski Bożej za wszystkich zaznał śmierci. Przystało bowiem Temu, dla którego wszystko i przez którego wszystko, który wielu synów do chwały doprowadza, aby przewodnika ich zbawienia udoskonalił przez cierpienie. Tak bowiem Chrystus, który uświęca, jak ludzie, którzy mają być uświęceni, z jednego są wszyscy. Z tej to przyczyny nie wstydzi się nazwać ich braćmi swymi.
Oto słowo Boże.

AKLAMACJA: Alleluja.
Jeżeli miłujemy się wzajemnie, Bóg w nas mieszka
i miłość ku Niemu jest w nas doskonała.

SŁOWA EWANGELII według św. Marka (10,2-16). Faryzeusze przystąpili do Jezusa i chcąc Go wystawić na próbę, pytali Go, czy wolno mężowi oddalić żonę. Odpowiadając zapytał ich: „Co wam nakazał Mojżesz?”. Oni rzekli: „Mojżesz pozwolił napisać list rozwodowy i oddalić”. Wówczas Jezus rzekł do nich: „Przez wzgląd na zatwardziałość serc waszych napisał wam to przykazanie. Lecz na początku stworzenia Bóg «stworzył ich jako mężczyznę i kobietę: dlatego opuści człowiek ojca swego i matkę i złączy się ze swoją żoną, i będą oboje jednym ciałem». A tak już nie są dwoje, lecz jedno ciało. Co więc Bóg złączył, tego człowiek niech nie rozdziela”. W domu uczniowie raz jeszcze pytali Go o to. Powiedział im: „Kto oddala żonę swoją, a bierze inną, popełnia cudzołóstwo względem niej. I jeśli żona opuści swego męża, a wyjdzie za innego, popełnia cudzołóstwo”.
Przynosili Mu również dzieci, żeby ich dotknął; lecz uczniowie szorstko zabraniali im tego. A Jezus widząc to oburzył się i rzekł do nich: „Pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie, nie przeszkadzajcie im; do takich bowiem należy królestwo Boże. Zaprawdę powiadam wam: Kto nie przyjmie królestwa Bożego jak dziecko, ten nie wejdzie do niego”. I biorąc je w objęcia, kładł na nie ręce i błogosławił je.
Oto słowo Pańskie.

ROZWAŻANIE: Czy Pan Jezus miał poczucie humoru? Czy widziano Go, gdy żartował z uczniami? Czy śmiał się, gdy rozmawiał przyjaciółmi? Pismo Święte nie dostarcza nam na ten temat informacji. Nic w tym dziwnego, ponieważ nie mówi ono wprost o bardzo wielu rzeczach. Jest raczej drogą, na której należy uważnie odczytywać znaki. Radość i pokój Jezusa możemy poznać szczególnie w kontekście dzisiejszej Ewangelii. Czy rodzice przynosiliby swoje dzieci po błogosławieństwo do człowieka, który nie byłby świadkiem radości? Czy dzieci nie uciekałyby przed osobą nie budzącą ich zaufania i napawającą lękiem? Odpowiedź jest oczywista. W odróżnieniu od Jezusa to uczniowie wyglądają na szorstkich, nerwowych, niedostępnych ludzi, którzy nie rozumiejąc rodzicielskiej wrażliwości ani dziecięcej radości, utrudniają dzieciom dostęp do Jezusa.
Dzisiejsza Ewangelia ukazuje nam również spotkanie dwóch pragnień: pragnienia Jezusa, który przyszedł na świat po to, by dzielić się miłością Boga Ojca, z pragnieniem dziecka, szukającego bezpieczeństwa oraz pragnącego okazać przyjaźń komuś, kto potrafi ją odwzajemnić. Ze spotkania tych dwóch pragnień rodzi się radość, będąca zapowiedzią pełnej radości życia wiecznego. „Pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie, nie przeszkadzajcie im; do takich bowiem należy królestwo Boże”. Warto zbadać swoje serce, szukając w nim prostych odruchów zaufania i radości. Tych odruchów, które są właściwe dzieciom i dzięki którym pozwalamy Bogu zbliżyć się do nas.

WIERZĘ

MODLITWA WIERNYCH:
• Módlmy się o jedność i miłość dla Kościoła, aby niewierzący mogli dostrzec w nim zbawczą obecność Boga.
• przezwyciężenie podziałów dla chrześcijan, aby dzięki ich świadectwu świat uwierzył, że Jezus jest jedynym Zbawicielem.
• umocnienie w wierze dla małżeństw przeżywających kryzys, aby dzięki łasce sakramentów doświadczyły odrodzenia miłości.
• zawierzenie Bogu i otwartość na Jego prowadzenie dla małżonków dotkniętych niepłodnością, aby z Jego pomocą mogli cieszyć się darem potomstwa.
• miłość wierną, cierpliwą i przebaczającą dla nas samych, abyśmy potrafili kochać naszych nieprzyjaciół, zwłaszcza tych najbliższych.

PIEŚŃ NA PRZYGOTOWANIE DARÓW: O niewysłowione, L/304, S/274, albo: Miłujcie się wzajemnie, E/392

MODLITWA NAD DARAMI: Wszechmogący Boże, przyjmij Ofiarę przez Ciebie ustanowioną, † i przez święte obrzędy, które odprawiamy jako Twoi słudzy, * dopełnij w nas dzieła odkupienia i uświęcenia. Przez Chrystusa, Pana naszego.

PREFACJA NA NIEDZIELE ZWYKŁE 28 – 34

PIEŚŃ NA KOMUNIĘ I NA DZIĘKCZYNIENIE: Jezusowi cześć i chwała, L/277, S/227; Cały świat niech śpiewa tę pieśń, E/479, L/91, S/494

ANTYFONA: Ponieważ jeden jest Chleb, * przeto my wszyscy tworzymy jedno Ciało. * Wszyscy bowiem bierzemy z jednego Chleba * i pijemy z jednego Kielicha.

MÓDLMY SIĘ: Wszechmogący Boże, spraw, aby udział w tym Sakramencie zaspokoił głód i pragnienie naszej duszy * i przemienił nas w Chrystusa, którego przyjmujemy. Który żyje i króluje na wieki wieków.

PIEŚŃ NA ZAKOŃCZENIE: Króluj nam, Chryste, L/318, S/287, albo: Zawitaj, Królowo Różańca świętego, L/369, S/386

Autorzy:
Szymon Popławski OP – wprowadzenie do liturgii i rozważanie
Ewa Puchalska-Farah – modlitwa wiernych
Adam Kowalski - wybór śpiewów

Objaśnienie skrótów:
E - Exsultate Deo, Wydawnictwo Światło-Życie, Kraków 2010;
L - Śpiewnik Liturgiczny, TN KUL, Lublin 1998;
M - ks. Z. Piasecki, Panu memu śpiewać chcę, PROMIC - Wydawnictwo Księży Marianów MIC, Warszawa 2007;
N1 - Niepojęta Trójco, t. 1, Dominikański Ośrodek Liturgiczny, Kraków 1998;
N2 - Niepojęta Trójco, t. 2, Dominikański Ośrodek Liturgiczny, Kraków 2010;
S - ks. J. Siedlecki, Śpiewnik Kościelny, Instytut Wydawniczy Księży Misjonarzy "Nasza Przeszłość", Kraków 2012

Sklep internetowy Shoper.pl