E-BOOK
7.38
PLN
Oremus Nr 3 (246) 2017 - E-BOOK
Oremus Nr 3 (246) 2017 - E-BOOK
WERSJA PAPIEROWA
Ocena:
(Ilość ocen: 0)
Cena: 7,38 zł

ZACHĘCAMY DO SIĘGNIĘCIA PO MARCOWY NUMER SŁOWA WŚRÓD NAS, KTÓRY JEST ZNAKOMITYM UZUPEŁNIENIEM CZASOPISMA OREMUS.

ZNAJDUJĄ SIĘ W NIM ROZWAŻANIA DO JEDNEGO Z CODZIENNYCH CZYTAŃ MSZALNYCH, PRZYBLIŻAJĄCE SŁOWO BOŻE I UŁATWIAJĄCE JEGO ZROZUMIENIE.

 

Szanowni Państwo, 

prosimy o zatrzymanie numeru marcowego na kwiecień, ponieważ w numerze kwietniowym nie zamieścimy Drogi Krzyżowej. Za to, po raz pierwszy w OREMUS znajdzie się – Droga Światła.

W nowym roku liturgicznym OREMUS został wzbogacony o:

- ROZWAŻANIA NA ŚWIĘTA
- nowy dział - PYTANIA I ODPOWIEDZI - w którym można przeczytać odpowiedzi na pojawiające się wątpliwości
ponadto:
Jesteśmy już na Facebooku! Zapraszam wszystkich do polubienia profilu oraz do aktywnego udziału w różnych dyskusjach.

 

W marcowym numerze miesięcznika „Oremus”:

- czytania i modlitwy mszalne na każdy dzień; 
- wprowadzenia liturgiczne i rozważania – na niedziele, uroczystości i święta – autorstwa Piotra Szyrszenia SDS, rekolekcjonisty, kierownika duchowego z Centrum Formacji Duchowej Salwatorianów w Krakowie; 
- modlitwy wiernych przygotowane przez Ognisko Miłości z Olszy; 
- wstęp do okresu Wielkiego Postu napisany przez ks. Sławomira Sosnowskiego, liturgistę z archidiecezji łódzkiej; 
- Droga Krzyżowa autorstwa Łukasza Mazurka MIC; 
- kolejny tekst z działu „Pytania i odpowiedzi”. Ks. Bartłomiej Matczak, liturgista z Olsztyna, odpowiada na pytanie:

Dlaczego w Środę Popielcową błogosławi się popiół?

- propozycje śpiewów na niedziele, uroczystości i święta przygotowane przez Adama Kowalskiego.

W ramach „Liturgicznego ABC” Maciej Zachara MIC przedstawia sylwetkę Franciszka Małaczyńskiego OSB (1920-2009). „Przez jego ręce – przypomina M. Zachara MIC – przechodziły kolejno wszystkie wydawane w Polsce księgi liturgiczne, a część z nich tłumaczył osobiście”.
Michał Kozak MIC w cyklu „Pokochać Psalmy” pisze o psalmach pokutnych. Mogą one – zaznacza M. Kozak MIC – „być źródłem nadziei i wołaniem do Boga w chorobie i strapieniu, wyrażać skruchę za grzech i dziękczynienie za przebaczenie (Ps 32!). Mogą być modlitwą wstawienniczą za umierających i za tych, którzy po odejściu z tego świata potrzebują naszej pomocy”.
Halina Świrska w cyklu „Nasza okładka” przybliża obraz „Jezus i Samarytanka” (Duccio).
Ponadto w numerze – jak zawsze – części stałe Mszy świętej.

 

Miesięcznik „Oremus” ukazuje się od 1995 roku. Zawiera:

 

• Czytania liturgiczne
• Modlitwy mszalne
• Wprowadzenia liturgiczne
• Rozważania
• Modlitwa powszechna
• Liturgiczne ABC
• Pokochać Psalmy
• Propozycje śpiewów 
• Informacje o nowościach wydawniczych

 

Miesięcznik „Oremus” ukazuje się od 1995 roku. Zawiera teksty liturgii Mszy świętej na każdy dzień. Daje wgląd w proponowane przez Kościół codzienne czytania biblijne i formularze mszalne, inspiruje do aktywnego uczestnictwa w liturgii. Dzięki zamieszczonym komentarzom i wprowadzeniom słowo Boże staje się bliższe, bardziej zrozumiałe. 

 

Wygodny, kieszonkowy format

W prenumeracie rocznej 1 NUMER GRATIS!

 

Zobacz numery archiwalne czasopisma OREMUS

Zobacz jak kupić, pobrać i odczytać pliki elektroniczne »

Prawo odstąpienia od Umowy o Dostarczenie Treści Cyfrowych nie przysługuje, jeżeli Konsument pobierze plik przed upływem 14 dni od dnia zawarcia umowy.

DRUKUJ OPIS

Niedziela, 19 marca
Trzecia niedziela Wielkiego Postu

Pokorne przyznanie się do przewinień, które obciążają nasze sumienia, to przejaw serca skruszonego. Jezus prowadzi nas, jak Samarytankę, do uznania prawdy o naszym życiu. Przy Nim poznajemy nie tyle, że żyjemy na pustyni, ile raczej, że jesteśmy jak pustynia pragnąca życia. Jezus mówi: „Kto będzie pił wodę, którą Ja mu dam, nie będzie pragnął na wieki, lecz woda, którą Ja mu dam, stanie się w nim źródłem tryskającym ku życiu wiecznemu”. Tu i teraz uznajmy prawdę o naszym życiu, prosząc: „Panie, Ty jesteś prawdziwie Zbawicielem świata, daj nam wody żywej, byśmy nie pragnęli!”.

PIEŚŃ NA WEJŚCIE: Boże, w dobroci, E/369, L/256, S/164

ALBO ANTYFONA: Oczy moje są zawsze zwrócone ku Panu, * bo On uwalnia moje nogi z sidła. * Wejrzyj na mnie i zmiłuj się nade mną, * bo jestem samotny i nieszczęśliwy.

Albo:

Gdy zajaśnieje w was moja świętość, * zgromadzę was ze wszystkich krajów i wyleję na was wodę czystą, * i będziecie obmyci z wszelkich nieprawości waszych, * i dam wam ducha nowego.

MÓDLMY SIĘ: Boże, źródło wszelkiego miłosierdzia i dobroci, Ty nam wskazałeś jako lekarstwo na grzechy post, modlitwę i jałmużnę, † przyjmij nasze pokorne przyznanie się do przewinień, które obciążają nasze sumienia, * i podźwignij nas w swoim miłosierdziu. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

 

CZYTANIE z Księgi Wyjścia (17,3-7). Synowie Izraela rozbili obóz w Refidim, a lud pragnął tam wody i dlatego szemrał przeciw Mojżeszowi i mówił: „Czy po to wyprowadziłeś nas z Egiptu, aby nas, nasze dzieci i nasze bydło wydać na śmierć z pragnienia?”. Mojżesz wołał wtedy do Pana, mówiąc: „Co mam uczynić z tym ludem? Niewiele brakuje, a ukamienują mnie!”. Pan odpowiedział Mojżeszowi: „Wyjdź przed lud, a weź z sobą kilku starszych Izraela. Weź w rękę laskę, którą uderzyłeś w Nil, i idź. Oto Ja stanę przed tobą na skale, na Horebie. Uderzysz w skałę, a wypłynie z niej woda, i lud zaspokoi swe pragnienie”. Mojżesz uczynił tak na oczach starszyzny izraelskiej. I nazwał to miejsce Massa i Meriba, ponieważ tutaj kłócili się Izraelici i Pana wystawiali na próbę, mówiąc: „Czy Pan jest rzeczywiście wśród nas, czy też nie?”.
Oto słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY (Ps 95,1-2.6-9)

REFREN: Słysząc głos Pana, serc nie zatwardzajcie.

Przyjdźcie, radośnie śpiewajmy Panu, *
wznośmy okrzyki ku chwale Opoki naszego zbawienia.
Stańmy przed obliczem Jego z uwielbieniem, *
z weselem śpiewajmy Mu pieśni.

Przyjdźcie, uwielbiajmy Go padając na twarze, *
klęknijmy przed Panem, który nas stworzył.
Albowiem On jest naszym Bogiem, *
a my ludem Jego pastwiska i owcami w Jego ręku.

Obyście dzisiaj usłyszeli głos Jego: †
„Niech nie twardnieją wasze serca jak w Meriba, *
jak na pustyni w dniu Massa,
gdzie Mnie kusili wasi ojcowie, *
doświadczali Mnie, choć widzieli moje dzieła”.

CZYTANIE z Listu św. Pawła Apostoła do Rzymian (5,1-2.5-8). Bracia: Dostąpiwszy usprawiedliwienia dzięki wierze, zachowajmy pokój z Bogiem przez Pana naszego, Jezusa Chrystusa; dzięki Niemu uzyskaliśmy na podstawie wiary dostęp do tej łaski, w której trwamy, i chlubimy się nadzieją chwały Bożej. A nadzieja zawieść nie może, ponieważ miłość Boża rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Świętego, który został nam dany. Chrystus bowiem umarł za nas, jako za grzeszników, w oznaczonym czasie, gdy jeszcze byliśmy bezsilni. A nawet za człowieka sprawiedliwego podejmuje się ktoś umrzeć tylko z największą trudnością. Chociaż może jeszcze za człowieka życzliwego odważyłby się ktoś ponieść śmierć. Bóg zaś okazuje nam swoją miłość właśnie przez to, że Chrystus umarł za nas, gdy byliśmy jeszcze grzesznikami.
Oto słowo Boże.

AKLAMACJA: Chwała Tobie, Słowo Boże.
Panie, Ty jesteś prawdziwie Zbawicielem świata;
daj nam wody żywej, abyśmy nie pragnęli.

SŁOWA EWANGELII według św. Jana (4,5-42). Jezus przybył do miasta samarytańskiego zwanego Sychar, w pobliżu pola, które dał Jakub synowi swemu, Józefowi. Było tam źródło Jakuba. Jezus zmęczony drogą siedział sobie przy źródle. Było to około szóstej godziny. Wówczas nadeszła kobieta z Samarii, aby zaczerpnąć wody. Jezus rzekł do niej: „Daj Mi pić!”. Jego uczniowie bowiem udali się przedtem do miasta, by zakupić żywności. Na to rzekła do Niego Samarytanka: „Jakżeż Ty, będąc Żydem, prosisz mnie, Samarytankę, bym Ci dała się napić?”. Żydzi bowiem i Samarytanie unikają się nawzajem. Jezus odpowiedział jej na to: „O, gdybyś znała dar Boży i wiedziała, kim jest Ten, kto ci mówi: «Daj Mi się napić», to prosiłabyś Go, a dałby ci wody żywej”. Powiedziała do Niego kobieta: „Panie, nie masz czerpaka, a studnia jest głęboka. Skądże więc weźmiesz wody żywej? Czy Ty jesteś większy od ojca naszego, Jakuba, który dał nam tę studnię, i on sam z niej pił, i jego synowie, i jego bydło?”. W odpowiedzi na to rzekł do niej Jezus: „Każdy, kto pije tę wodę, znów będzie pragnął. Kto zaś będzie pił wodę, którą Ja mu dam, nie będzie pragnął na wieki, lecz woda, którą Ja mu dam, stanie się w nim źródłem tryskającym ku życiu wiecznemu”. Rzekła do Niego kobieta: „Panie, daj mi tej wody, abym już nie pragnęła i nie przychodziła tu czerpać”. A On jej odpowiedział: „Idź, zawołaj swego męża i wróć tutaj!”. A kobieta odrzekła Mu na to: „Nie mam męża”. Rzekł do niej Jezus: „Dobrze powiedziałaś: Nie mam męża. Miałaś bowiem pięciu mężów, a ten, którego masz teraz, nie jest twoim mężem. To powiedziałaś zgodnie z prawdą”. Rzekła do Niego kobieta: „Panie, widzę, że jesteś prorokiem. Ojcowie nasi oddawali cześć Bogu na tej górze, a wy mówicie, że w Jerozolimie jest miejsce, gdzie należy czcić Boga”. Odpowiedział jej Jezus: „Wierz Mi, kobieto, że nadchodzi godzina, kiedy ani na tej górze, ani w Jerozolimie nie będziecie czcili Ojca. Wy czcicie to, czego nie znacie, my czcimy to, co znamy, ponieważ zbawienie bierze początek od Żydów. Nadchodzi jednak godzina, nawet już jest, kiedy to prawdziwi czciciele będą oddawać cześć Ojcu w Duchu i prawdzie, a takich to czcicieli szuka Ojciec. Bóg jest duchem; trzeba więc, by czciciele Jego oddawali Mu cześć w Duchu i prawdzie”. Rzekła do Niego kobieta: „Wiem, że przyjdzie Mesjasz, zwany Chrystusem. A kiedy On przyjdzie, objawi nam wszystko”. Powiedział do niej Jezus: „Jestem nim Ja, który z tobą mówię”. Na to przyszli Jego uczniowie i dziwili się, że rozmawiał z kobietą. Żaden jednak nie powiedział: „Czego od niej chcesz?” – lub: Czemu z nią rozmawiasz?”. Kobieta zaś zostawiła swój dzban i odeszła do miasta. I mówiła ludziom: „Pójdźcie, zobaczcie człowieka, który mi powiedział wszystko, co uczyniłam: Czyż On nie jest Mesjaszem?”. Wyszli z miasta i szli do Niego. Tymczasem prosili Go uczniowie, mówiąc: „Rabbi, jedz!”. On im rzekł: „Ja mam do jedzenia pokarm, o którym wy nie wiecie”. Mówili więc uczniowie między sobą: „Czyż Mu kto przyniósł coś do zjedzenia?”. Powiedział im Jezus: „Moim pokarmem jest wypełnić wolę Tego, który Mnie posłał, i wykonać Jego dzieło. Czyż nie mówicie: «Jeszcze cztery miesiące, a nadejdą żniwa?». Oto powiadam wam: Podnieście oczy i popatrzcie na pola, jak się bielą na żniwo. Żniwiarz otrzymuje już zapłatę i zbiera plon na życie wieczne, tak iż siewca cieszy się razem ze żniwiarzem. Tu bowiem okazuje się prawdziwym powiedzenie: Jeden sieje, a drugi zbiera. Ja was wysłałem, abyście żęli to, nad czym wy się nie natrudziliście. Inni się natrudzili, a wy w ich trud weszliście”. Wielu Samarytan z owego miasta zaczęło w Niego wierzyć dzięki słowu kobiety świadczącej: „Powiedział mi wszystko, co uczyniłam”. Kiedy więc Samarytanie przybyli do Niego, prosili Go, aby u nich został. Pozostał tam zatem dwa dni. I o wiele więcej ich uwierzyło dzięki Jego słowu, a do tej kobiety mówili: „Wierzymy już nie dzięki twemu opowiadaniu, usłyszeliśmy bowiem na własne uszy i wiemy, że On prawdziwie jest Zbawicielem świata”.
Oto słowo Pańskie.

ROZWAŻANIE: Jezus prowadzi Samarytankę do prawdy o Nim stopniowo. Ten proces widać po imionach, jakimi kobieta nazywa swojego rozmówcę. Punktem wyjścia jest zadziwienie, że On, Żyd, podejmuje z nią dialog. Potem z jakimś szacunkiem nazywa Go panem, choć wyrzuca Mu, że nie ma czerpaka. Staje wobec tajemnicy Jego Osoby, pytając: „Czy Ty jesteś większy od ojca naszego, Jakuba?”. Usłyszawszy trafne rozwinięcie swojego wyznania: „Nie mam męża”, rozpoznaje w Nim proroka. Wreszcie dzieli się z Jezusem znajomością proroctw mówiących o przyjściu Mesjasza i słyszy wyznanie: „Jestem nim Ja, który z tobą mówię”. Ten proces nie kończy się przy studni. Ma ciąg dalszy po powrocie kobiety do miasta: „Czyż On nie jest Mesjaszem?”. To pytanie jest jej świadectwem, ale nie „gotowcem”, bo brzmi jak zaproszenie do poszukiwania odpowiedzi na nie w osobistym spotkaniu z Jezusem. Jej doświadczenie wiary „uruchamia” rodaków, którzy z kolei poszerzą wiarę kobiety o nieznane jej do tej pory imię Jezusa: „Zbawiciel świata”.
Samarytanka jest także stopniowo prowadzona do nazwania prawdy o sobie. Poznaje Jezusa, który prawdę czyni z miłością i miłuje w prawdzie. „Pójdźcie, zobaczcie człowieka, który mi powiedział wszystko, co uczyniłam” – zachęca mieszkańców swojego miasta. Ta prawda nazwana w obecności Jezusa i przez Jezusa nie przygniotła jej, ale wyzwoliła (J 8,32). Kobieta doświadczyła na sobie pedagogii Jezusa, którą ujawnił uczniom w mowie pożegnalnej: „Jeszcze wiele mam wam do powiedzenia, ale teraz znieść nie możecie. Gdy zaś przyjdzie On, Duch Prawdy, doprowadzi was do całej prawdy” (J 16,12-13). Jezus nie nazywa prawdy ani za szybko, ani za wolno. Miłość zawsze wskazuje czas odpowiedni, by nazwać prawdę po imieniu: tak, by prawda wyzwalała.
Poznawanie Boga i siebie, poznawanie i wypowiadanie prawdy wymagają czasu. Z wdzięcznością pomyślmy dziś o osobach, które ofiarowały nam drogocenny dar czasu i mimo swojego „zmęczenia drogą” stworzyły przestrzeń pomocną w odkryciu przez nas swego grzechu i spotkaniu Jezusa, Zbawiciela.

WIERZĘ

MODLITWA WIERNYCH:
Módlmy się za Kościół, aby wciąż odnawiał w wierzących życie otrzymane na chrzcie.
Za biskupów, prezbiterów i diakonów, aby – jak Mojżesz – z mocą głosili słowo Boże.
Za prześladowanych, aby dzięki pomocy Ducha Pocieszyciela wytrwali w ucisku.
Za ubogich i bezrobotnych, aby spotkali na swej drodze ludzi o sercach otwartych na ich potrzeby.
Za nas samych, abyśmy pozwolili się przemieniać „wodzie żywej” dawanej nam przez Jezusa.

PIEŚŃ NA PRZYGOTOWANIE DARÓW: Serce me do Ciebie wznoszę, L/180, M/122, S/175, albo: Ciebie całą duszą pragnę, E/475, M/32, S/823

MODLITWA NAD DARAMI: Miłosierny Boże, przez tę Ofiarę pojednania odpuść nam nasze winy † i udziel nam łaski, * abyśmy umieli przebaczać naszym braciom. Przez Chrystusa, Pana naszego.

PREFACJA: Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, słuszne i zbawienne, * abyśmy zawsze składali dziękczynienie * Tobie, miłosierny Ojcze, wszechmogący Boże, * Królu wiecznej chwały, * przez naszego Pana Jezusa Chrystusa. On, prosząc Samarytankę o podanie wody, * już ją obdarzył łaską wiary * i tak gorąco pragnął jej życia z wiary, * że rozpalił w niej ogień Bożej miłości. Dlatego składamy Tobie dziękczynienie * i razem z Aniołami głosimy Twoją chwałę, wołając: Święty...

PIEŚŃ NA KOMUNIĘ I NA DZIĘKCZYNIENIE: Duszo Chrystusowa, E/437 lub: L/175, S/347; Bądź pozdrowiony, L/499, S/1245

ANTYFONA: Kto będzie pił wodę, którą Ja mu dam, * stanie się ona w nim źródłem wody wytryskującej ku życiu wiecznemu.

MÓDLMY SIĘ: Boże, Ty nas karmisz na ziemi Chlebem eucharystycznym, który jest zadatkiem niebieskiej chwały, † pokornie Cię prosimy, * spraw, aby w naszym życiu ukazały się skutki działania Najświętszego Sakramentu. Przez Chrystusa, Pana naszego.

PIEŚŃ NA ZAKOŃCZENIE: Ogrodzie oliwny, E/274, L/192, N2/299, S/208

 

Autorzy:
Piotr Szyrszeń SDS – wprowadzenia do liturgii i rozważania
Ognisko Miłości z Olszy – modlitwa wiernych
Adam Kowalski – wybór śpiewów


Objaśnienie skrótów:
E - Exsultate Deo, Wydawnictwo Światło-Życie, Kraków 2010;
L - Śpiewnik Liturgiczny, TN KUL, Lublin 1998;
M - ks. Z. Piasecki, Panu memu śpiewać chcę, PROMIC - Wydawnictwo Księży Marianów MIC, Warszawa 2007;
N1 - Niepojęta Trójco, t. 1, Dominikański Ośrodek Liturgiczny, Kraków 1998;
N2 - Niepojęta Trójco, t. 2, Dominikański Ośrodek Liturgiczny, Kraków 2010;
S - ks. J. Siedlecki, Śpiewnik Kościelny, Wydawnictwo Instytutu Teologicznego Księży Misjonarzy, Kraków 2015

DODAJ OPINIE

OPINIE KLIENTÓW

Opinie o produkcie (0)

Przypomnimy Ci, kiedy produkt będzie dostępny.

  • Granice
  • Centrum Duchowosci Benedyktynskiej
  • Opoka
  • Wiara
  • BiblioNetka
  • Idziemy
  • Kaplani
  • Vox Fm
  • Radio Niepokalanów
  • Radio polskie
  • Papierowe Mysli
  • Ewangelizuj.pl
  • droga.com.pl
  • logo kulturaonline
  • Sacroexpo
  • Logo Marianum Travel
  • SPM logo
Oremus Nr 3 (246) 2017 - E-BOOK



OPIS

ZACHĘCAMY DO SIĘGNIĘCIA PO MARCOWY NUMER SŁOWA WŚRÓD NAS, KTÓRY JEST ZNAKOMITYM UZUPEŁNIENIEM CZASOPISMA OREMUS.

ZNAJDUJĄ SIĘ W NIM ROZWAŻANIA DO JEDNEGO Z CODZIENNYCH CZYTAŃ MSZALNYCH, PRZYBLIŻAJĄCE SŁOWO BOŻE I UŁATWIAJĄCE JEGO ZROZUMIENIE.

 

Szanowni Państwo, 

prosimy o zatrzymanie numeru marcowego na kwiecień, ponieważ w numerze kwietniowym nie zamieścimy Drogi Krzyżowej. Za to, po raz pierwszy w OREMUS znajdzie się – Droga Światła.

W nowym roku liturgicznym OREMUS został wzbogacony o:

- ROZWAŻANIA NA ŚWIĘTA
- nowy dział - PYTANIA I ODPOWIEDZI - w którym można przeczytać odpowiedzi na pojawiające się wątpliwości
ponadto:
Jesteśmy już na Facebooku! Zapraszam wszystkich do polubienia profilu oraz do aktywnego udziału w różnych dyskusjach.

 

W marcowym numerze miesięcznika „Oremus”:

- czytania i modlitwy mszalne na każdy dzień; 
- wprowadzenia liturgiczne i rozważania – na niedziele, uroczystości i święta – autorstwa Piotra Szyrszenia SDS, rekolekcjonisty, kierownika duchowego z Centrum Formacji Duchowej Salwatorianów w Krakowie; 
- modlitwy wiernych przygotowane przez Ognisko Miłości z Olszy; 
- wstęp do okresu Wielkiego Postu napisany przez ks. Sławomira Sosnowskiego, liturgistę z archidiecezji łódzkiej; 
- Droga Krzyżowa autorstwa Łukasza Mazurka MIC; 
- kolejny tekst z działu „Pytania i odpowiedzi”. Ks. Bartłomiej Matczak, liturgista z Olsztyna, odpowiada na pytanie:

Dlaczego w Środę Popielcową błogosławi się popiół?

- propozycje śpiewów na niedziele, uroczystości i święta przygotowane przez Adama Kowalskiego.

W ramach „Liturgicznego ABC” Maciej Zachara MIC przedstawia sylwetkę Franciszka Małaczyńskiego OSB (1920-2009). „Przez jego ręce – przypomina M. Zachara MIC – przechodziły kolejno wszystkie wydawane w Polsce księgi liturgiczne, a część z nich tłumaczył osobiście”.
Michał Kozak MIC w cyklu „Pokochać Psalmy” pisze o psalmach pokutnych. Mogą one – zaznacza M. Kozak MIC – „być źródłem nadziei i wołaniem do Boga w chorobie i strapieniu, wyrażać skruchę za grzech i dziękczynienie za przebaczenie (Ps 32!). Mogą być modlitwą wstawienniczą za umierających i za tych, którzy po odejściu z tego świata potrzebują naszej pomocy”.
Halina Świrska w cyklu „Nasza okładka” przybliża obraz „Jezus i Samarytanka” (Duccio).
Ponadto w numerze – jak zawsze – części stałe Mszy świętej.

 

Miesięcznik „Oremus” ukazuje się od 1995 roku. Zawiera:

 

• Czytania liturgiczne
• Modlitwy mszalne
• Wprowadzenia liturgiczne
• Rozważania
• Modlitwa powszechna
• Liturgiczne ABC
• Pokochać Psalmy
• Propozycje śpiewów 
• Informacje o nowościach wydawniczych

 

Miesięcznik „Oremus” ukazuje się od 1995 roku. Zawiera teksty liturgii Mszy świętej na każdy dzień. Daje wgląd w proponowane przez Kościół codzienne czytania biblijne i formularze mszalne, inspiruje do aktywnego uczestnictwa w liturgii. Dzięki zamieszczonym komentarzom i wprowadzeniom słowo Boże staje się bliższe, bardziej zrozumiałe. 

 

Wygodny, kieszonkowy format

W prenumeracie rocznej 1 NUMER GRATIS!

 

Zobacz numery archiwalne czasopisma OREMUS

Zobacz jak kupić, pobrać i odczytać pliki elektroniczne »

Prawo odstąpienia od Umowy o Dostarczenie Treści Cyfrowych nie przysługuje, jeżeli Konsument pobierze plik przed upływem 14 dni od dnia zawarcia umowy.



SPIS TREŚCI
FRAGMENT KSIĄŻKI

Niedziela, 19 marca
Trzecia niedziela Wielkiego Postu

Pokorne przyznanie się do przewinień, które obciążają nasze sumienia, to przejaw serca skruszonego. Jezus prowadzi nas, jak Samarytankę, do uznania prawdy o naszym życiu. Przy Nim poznajemy nie tyle, że żyjemy na pustyni, ile raczej, że jesteśmy jak pustynia pragnąca życia. Jezus mówi: „Kto będzie pił wodę, którą Ja mu dam, nie będzie pragnął na wieki, lecz woda, którą Ja mu dam, stanie się w nim źródłem tryskającym ku życiu wiecznemu”. Tu i teraz uznajmy prawdę o naszym życiu, prosząc: „Panie, Ty jesteś prawdziwie Zbawicielem świata, daj nam wody żywej, byśmy nie pragnęli!”.

PIEŚŃ NA WEJŚCIE: Boże, w dobroci, E/369, L/256, S/164

ALBO ANTYFONA: Oczy moje są zawsze zwrócone ku Panu, * bo On uwalnia moje nogi z sidła. * Wejrzyj na mnie i zmiłuj się nade mną, * bo jestem samotny i nieszczęśliwy.

Albo:

Gdy zajaśnieje w was moja świętość, * zgromadzę was ze wszystkich krajów i wyleję na was wodę czystą, * i będziecie obmyci z wszelkich nieprawości waszych, * i dam wam ducha nowego.

MÓDLMY SIĘ: Boże, źródło wszelkiego miłosierdzia i dobroci, Ty nam wskazałeś jako lekarstwo na grzechy post, modlitwę i jałmużnę, † przyjmij nasze pokorne przyznanie się do przewinień, które obciążają nasze sumienia, * i podźwignij nas w swoim miłosierdziu. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

 

CZYTANIE z Księgi Wyjścia (17,3-7). Synowie Izraela rozbili obóz w Refidim, a lud pragnął tam wody i dlatego szemrał przeciw Mojżeszowi i mówił: „Czy po to wyprowadziłeś nas z Egiptu, aby nas, nasze dzieci i nasze bydło wydać na śmierć z pragnienia?”. Mojżesz wołał wtedy do Pana, mówiąc: „Co mam uczynić z tym ludem? Niewiele brakuje, a ukamienują mnie!”. Pan odpowiedział Mojżeszowi: „Wyjdź przed lud, a weź z sobą kilku starszych Izraela. Weź w rękę laskę, którą uderzyłeś w Nil, i idź. Oto Ja stanę przed tobą na skale, na Horebie. Uderzysz w skałę, a wypłynie z niej woda, i lud zaspokoi swe pragnienie”. Mojżesz uczynił tak na oczach starszyzny izraelskiej. I nazwał to miejsce Massa i Meriba, ponieważ tutaj kłócili się Izraelici i Pana wystawiali na próbę, mówiąc: „Czy Pan jest rzeczywiście wśród nas, czy też nie?”.
Oto słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY (Ps 95,1-2.6-9)

REFREN: Słysząc głos Pana, serc nie zatwardzajcie.

Przyjdźcie, radośnie śpiewajmy Panu, *
wznośmy okrzyki ku chwale Opoki naszego zbawienia.
Stańmy przed obliczem Jego z uwielbieniem, *
z weselem śpiewajmy Mu pieśni.

Przyjdźcie, uwielbiajmy Go padając na twarze, *
klęknijmy przed Panem, który nas stworzył.
Albowiem On jest naszym Bogiem, *
a my ludem Jego pastwiska i owcami w Jego ręku.

Obyście dzisiaj usłyszeli głos Jego: †
„Niech nie twardnieją wasze serca jak w Meriba, *
jak na pustyni w dniu Massa,
gdzie Mnie kusili wasi ojcowie, *
doświadczali Mnie, choć widzieli moje dzieła”.

CZYTANIE z Listu św. Pawła Apostoła do Rzymian (5,1-2.5-8). Bracia: Dostąpiwszy usprawiedliwienia dzięki wierze, zachowajmy pokój z Bogiem przez Pana naszego, Jezusa Chrystusa; dzięki Niemu uzyskaliśmy na podstawie wiary dostęp do tej łaski, w której trwamy, i chlubimy się nadzieją chwały Bożej. A nadzieja zawieść nie może, ponieważ miłość Boża rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Świętego, który został nam dany. Chrystus bowiem umarł za nas, jako za grzeszników, w oznaczonym czasie, gdy jeszcze byliśmy bezsilni. A nawet za człowieka sprawiedliwego podejmuje się ktoś umrzeć tylko z największą trudnością. Chociaż może jeszcze za człowieka życzliwego odważyłby się ktoś ponieść śmierć. Bóg zaś okazuje nam swoją miłość właśnie przez to, że Chrystus umarł za nas, gdy byliśmy jeszcze grzesznikami.
Oto słowo Boże.

AKLAMACJA: Chwała Tobie, Słowo Boże.
Panie, Ty jesteś prawdziwie Zbawicielem świata;
daj nam wody żywej, abyśmy nie pragnęli.

SŁOWA EWANGELII według św. Jana (4,5-42). Jezus przybył do miasta samarytańskiego zwanego Sychar, w pobliżu pola, które dał Jakub synowi swemu, Józefowi. Było tam źródło Jakuba. Jezus zmęczony drogą siedział sobie przy źródle. Było to około szóstej godziny. Wówczas nadeszła kobieta z Samarii, aby zaczerpnąć wody. Jezus rzekł do niej: „Daj Mi pić!”. Jego uczniowie bowiem udali się przedtem do miasta, by zakupić żywności. Na to rzekła do Niego Samarytanka: „Jakżeż Ty, będąc Żydem, prosisz mnie, Samarytankę, bym Ci dała się napić?”. Żydzi bowiem i Samarytanie unikają się nawzajem. Jezus odpowiedział jej na to: „O, gdybyś znała dar Boży i wiedziała, kim jest Ten, kto ci mówi: «Daj Mi się napić», to prosiłabyś Go, a dałby ci wody żywej”. Powiedziała do Niego kobieta: „Panie, nie masz czerpaka, a studnia jest głęboka. Skądże więc weźmiesz wody żywej? Czy Ty jesteś większy od ojca naszego, Jakuba, który dał nam tę studnię, i on sam z niej pił, i jego synowie, i jego bydło?”. W odpowiedzi na to rzekł do niej Jezus: „Każdy, kto pije tę wodę, znów będzie pragnął. Kto zaś będzie pił wodę, którą Ja mu dam, nie będzie pragnął na wieki, lecz woda, którą Ja mu dam, stanie się w nim źródłem tryskającym ku życiu wiecznemu”. Rzekła do Niego kobieta: „Panie, daj mi tej wody, abym już nie pragnęła i nie przychodziła tu czerpać”. A On jej odpowiedział: „Idź, zawołaj swego męża i wróć tutaj!”. A kobieta odrzekła Mu na to: „Nie mam męża”. Rzekł do niej Jezus: „Dobrze powiedziałaś: Nie mam męża. Miałaś bowiem pięciu mężów, a ten, którego masz teraz, nie jest twoim mężem. To powiedziałaś zgodnie z prawdą”. Rzekła do Niego kobieta: „Panie, widzę, że jesteś prorokiem. Ojcowie nasi oddawali cześć Bogu na tej górze, a wy mówicie, że w Jerozolimie jest miejsce, gdzie należy czcić Boga”. Odpowiedział jej Jezus: „Wierz Mi, kobieto, że nadchodzi godzina, kiedy ani na tej górze, ani w Jerozolimie nie będziecie czcili Ojca. Wy czcicie to, czego nie znacie, my czcimy to, co znamy, ponieważ zbawienie bierze początek od Żydów. Nadchodzi jednak godzina, nawet już jest, kiedy to prawdziwi czciciele będą oddawać cześć Ojcu w Duchu i prawdzie, a takich to czcicieli szuka Ojciec. Bóg jest duchem; trzeba więc, by czciciele Jego oddawali Mu cześć w Duchu i prawdzie”. Rzekła do Niego kobieta: „Wiem, że przyjdzie Mesjasz, zwany Chrystusem. A kiedy On przyjdzie, objawi nam wszystko”. Powiedział do niej Jezus: „Jestem nim Ja, który z tobą mówię”. Na to przyszli Jego uczniowie i dziwili się, że rozmawiał z kobietą. Żaden jednak nie powiedział: „Czego od niej chcesz?” – lub: Czemu z nią rozmawiasz?”. Kobieta zaś zostawiła swój dzban i odeszła do miasta. I mówiła ludziom: „Pójdźcie, zobaczcie człowieka, który mi powiedział wszystko, co uczyniłam: Czyż On nie jest Mesjaszem?”. Wyszli z miasta i szli do Niego. Tymczasem prosili Go uczniowie, mówiąc: „Rabbi, jedz!”. On im rzekł: „Ja mam do jedzenia pokarm, o którym wy nie wiecie”. Mówili więc uczniowie między sobą: „Czyż Mu kto przyniósł coś do zjedzenia?”. Powiedział im Jezus: „Moim pokarmem jest wypełnić wolę Tego, który Mnie posłał, i wykonać Jego dzieło. Czyż nie mówicie: «Jeszcze cztery miesiące, a nadejdą żniwa?». Oto powiadam wam: Podnieście oczy i popatrzcie na pola, jak się bielą na żniwo. Żniwiarz otrzymuje już zapłatę i zbiera plon na życie wieczne, tak iż siewca cieszy się razem ze żniwiarzem. Tu bowiem okazuje się prawdziwym powiedzenie: Jeden sieje, a drugi zbiera. Ja was wysłałem, abyście żęli to, nad czym wy się nie natrudziliście. Inni się natrudzili, a wy w ich trud weszliście”. Wielu Samarytan z owego miasta zaczęło w Niego wierzyć dzięki słowu kobiety świadczącej: „Powiedział mi wszystko, co uczyniłam”. Kiedy więc Samarytanie przybyli do Niego, prosili Go, aby u nich został. Pozostał tam zatem dwa dni. I o wiele więcej ich uwierzyło dzięki Jego słowu, a do tej kobiety mówili: „Wierzymy już nie dzięki twemu opowiadaniu, usłyszeliśmy bowiem na własne uszy i wiemy, że On prawdziwie jest Zbawicielem świata”.
Oto słowo Pańskie.

ROZWAŻANIE: Jezus prowadzi Samarytankę do prawdy o Nim stopniowo. Ten proces widać po imionach, jakimi kobieta nazywa swojego rozmówcę. Punktem wyjścia jest zadziwienie, że On, Żyd, podejmuje z nią dialog. Potem z jakimś szacunkiem nazywa Go panem, choć wyrzuca Mu, że nie ma czerpaka. Staje wobec tajemnicy Jego Osoby, pytając: „Czy Ty jesteś większy od ojca naszego, Jakuba?”. Usłyszawszy trafne rozwinięcie swojego wyznania: „Nie mam męża”, rozpoznaje w Nim proroka. Wreszcie dzieli się z Jezusem znajomością proroctw mówiących o przyjściu Mesjasza i słyszy wyznanie: „Jestem nim Ja, który z tobą mówię”. Ten proces nie kończy się przy studni. Ma ciąg dalszy po powrocie kobiety do miasta: „Czyż On nie jest Mesjaszem?”. To pytanie jest jej świadectwem, ale nie „gotowcem”, bo brzmi jak zaproszenie do poszukiwania odpowiedzi na nie w osobistym spotkaniu z Jezusem. Jej doświadczenie wiary „uruchamia” rodaków, którzy z kolei poszerzą wiarę kobiety o nieznane jej do tej pory imię Jezusa: „Zbawiciel świata”.
Samarytanka jest także stopniowo prowadzona do nazwania prawdy o sobie. Poznaje Jezusa, który prawdę czyni z miłością i miłuje w prawdzie. „Pójdźcie, zobaczcie człowieka, który mi powiedział wszystko, co uczyniłam” – zachęca mieszkańców swojego miasta. Ta prawda nazwana w obecności Jezusa i przez Jezusa nie przygniotła jej, ale wyzwoliła (J 8,32). Kobieta doświadczyła na sobie pedagogii Jezusa, którą ujawnił uczniom w mowie pożegnalnej: „Jeszcze wiele mam wam do powiedzenia, ale teraz znieść nie możecie. Gdy zaś przyjdzie On, Duch Prawdy, doprowadzi was do całej prawdy” (J 16,12-13). Jezus nie nazywa prawdy ani za szybko, ani za wolno. Miłość zawsze wskazuje czas odpowiedni, by nazwać prawdę po imieniu: tak, by prawda wyzwalała.
Poznawanie Boga i siebie, poznawanie i wypowiadanie prawdy wymagają czasu. Z wdzięcznością pomyślmy dziś o osobach, które ofiarowały nam drogocenny dar czasu i mimo swojego „zmęczenia drogą” stworzyły przestrzeń pomocną w odkryciu przez nas swego grzechu i spotkaniu Jezusa, Zbawiciela.

WIERZĘ

MODLITWA WIERNYCH:
Módlmy się za Kościół, aby wciąż odnawiał w wierzących życie otrzymane na chrzcie.
Za biskupów, prezbiterów i diakonów, aby – jak Mojżesz – z mocą głosili słowo Boże.
Za prześladowanych, aby dzięki pomocy Ducha Pocieszyciela wytrwali w ucisku.
Za ubogich i bezrobotnych, aby spotkali na swej drodze ludzi o sercach otwartych na ich potrzeby.
Za nas samych, abyśmy pozwolili się przemieniać „wodzie żywej” dawanej nam przez Jezusa.

PIEŚŃ NA PRZYGOTOWANIE DARÓW: Serce me do Ciebie wznoszę, L/180, M/122, S/175, albo: Ciebie całą duszą pragnę, E/475, M/32, S/823

MODLITWA NAD DARAMI: Miłosierny Boże, przez tę Ofiarę pojednania odpuść nam nasze winy † i udziel nam łaski, * abyśmy umieli przebaczać naszym braciom. Przez Chrystusa, Pana naszego.

PREFACJA: Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, słuszne i zbawienne, * abyśmy zawsze składali dziękczynienie * Tobie, miłosierny Ojcze, wszechmogący Boże, * Królu wiecznej chwały, * przez naszego Pana Jezusa Chrystusa. On, prosząc Samarytankę o podanie wody, * już ją obdarzył łaską wiary * i tak gorąco pragnął jej życia z wiary, * że rozpalił w niej ogień Bożej miłości. Dlatego składamy Tobie dziękczynienie * i razem z Aniołami głosimy Twoją chwałę, wołając: Święty...

PIEŚŃ NA KOMUNIĘ I NA DZIĘKCZYNIENIE: Duszo Chrystusowa, E/437 lub: L/175, S/347; Bądź pozdrowiony, L/499, S/1245

ANTYFONA: Kto będzie pił wodę, którą Ja mu dam, * stanie się ona w nim źródłem wody wytryskującej ku życiu wiecznemu.

MÓDLMY SIĘ: Boże, Ty nas karmisz na ziemi Chlebem eucharystycznym, który jest zadatkiem niebieskiej chwały, † pokornie Cię prosimy, * spraw, aby w naszym życiu ukazały się skutki działania Najświętszego Sakramentu. Przez Chrystusa, Pana naszego.

PIEŚŃ NA ZAKOŃCZENIE: Ogrodzie oliwny, E/274, L/192, N2/299, S/208

 

Autorzy:
Piotr Szyrszeń SDS – wprowadzenia do liturgii i rozważania
Ognisko Miłości z Olszy – modlitwa wiernych
Adam Kowalski – wybór śpiewów


Objaśnienie skrótów:
E - Exsultate Deo, Wydawnictwo Światło-Życie, Kraków 2010;
L - Śpiewnik Liturgiczny, TN KUL, Lublin 1998;
M - ks. Z. Piasecki, Panu memu śpiewać chcę, PROMIC - Wydawnictwo Księży Marianów MIC, Warszawa 2007;
N1 - Niepojęta Trójco, t. 1, Dominikański Ośrodek Liturgiczny, Kraków 1998;
N2 - Niepojęta Trójco, t. 2, Dominikański Ośrodek Liturgiczny, Kraków 2010;
S - ks. J. Siedlecki, Śpiewnik Kościelny, Wydawnictwo Instytutu Teologicznego Księży Misjonarzy, Kraków 2015

Sklep internetowy Shoper.pl