O nas

PROMIC - Wydawnictwo katolickie z tradycjami obecne na rynku od 30 lat.

W ofercie Wydawnictwa znajdują się publikacje związane z kultem Miłosierdzia Bożego, opowieści o świętych, klasyka literatury religijnej, wartościowa beletrystyka.

Nadto oferujemy modlitewniki, a także książki dla dzieci.

Profil oficyny oddają następujące serie wydawnicze:
  • Bogosłowije - seria prezentująca prace z zakresu teologii chrześcijańskiego Wschodu;
  • Contra mundum - wyprawa na intelektualne rubieże, gdzie religia dopełnia poznanie naukowe;
  • Corpus delicti - powieści z przesłaniem;
  • Ichtis - o źródłach wiary;
  • Krople rosy - teksty budzące uśmiech;
  • Losy - historie prawdziwe;
  • Okna - wartościowa literatura;
  • Signa fidei - teksty podejmujące istotne tematy teologiczne;
  • Światła na górze - sylwetki świętych, męczenników, pokutników.
W sposób szczególny polecamy naszym czytelnikom czasopisma:
  • "Oremus" - teksty liturgii Mszy świętej;
  • "Słowo wśród nas" - medytacje na każdy dzień.

Właścicielem Wydawnictwa PROMIC jest Zgromadzenie Księży Marianów, najstarszy polski zakon męski. Założył je w 1673 roku bł. ojciec Stanisław od Jezusa Maryi Papczyński (1631-1701). Pragnął on, aby w zakonie na pierwsze miejsce wybijała się cześć Matki Najświętszej w tajemnicy Jej Niepokalanego Poczęcia. Polecił marianom czcić Ją własnym życiem i głosić Jej chwałę innym. Jako drugi cel ojciec Papczyński wyznaczył marianom niesienie modlitewnej pomocy duszom w czyśćcu cierpiącym, trzecim zaś zadaniem, które powierzył członkom zgromadzenia, była troska o zbawienie bliźnich i „kształcenie prostego ludu w nauce chrześcijańskiej”, czyli działalność duszpasterska. Marianie realizują te trzy zadania już od przeszło trzech wieków.
Ojciec Papczyński, powołując do istnienia nowe zgromadzenie, założył najpierw klasztor w Puszczy Korabiewskiej (obecnie – Mariańskiej). Kilka lat później powstała druga placówka w Nowej Jerozolimie (obecnie Górze Kalwarii koło Warszawy), gdzie marianie przybyli na zaproszenie biskupa poznańskiego Stefana Wierzbowskiego. Za życia Założyciela przybyła jeszcze trzecia fundacja – w Goźlinie (Mariańskie Porzecze). Po jego śmierci szczególne zasługi dla umocnienia i rozszerzenia zgromadzenia położył Sługa Boży o. Kazimierz od św. Józefa Wyszyński (1700-1755). Za jego rządów przybyły marianom kolejne placówki w Rzeczypospolitej i w Portugalii. W drugiej połowie XVIII w. zakon rozszerzył się na Litwę, powstał też klasztor w Rzymie.
W XIX wieku rozwój zgromadzenia został zahamowany przez trzeci rozbiór Polski. Z czasem, na skutek polityki zaborców, mającej na celu eliminację życia zakonnego, zamknięto większość klasztorów. Ostatnim przyczółkiem marianów stał się klasztor w Mariampolu na Litwie. Tutaj też rozpoczęło się na początku XX w. dzieło odnowy zgromadzenia, którego prowodyrem był bł. Jerzy Matulewicz (lit. Matulajtis), Litwin, profesor i wicerektor Akademii Duchownej w Petersburgu, późniejszy biskup wileński. Jerzy Matulewicz wstąpił do zgromadzenia w 1909 r., kiedy żył już tylko jeden marianin. W następnych latach odnowił Zakon i przeprowadził konieczne reformy, m.in. wystarał się o zatwierdzenie w 1910 r. nowych konstytucji, które były możliwe do realizowania warunkach zaborów, w ukryciu, apostolstwo zaś przystosowały do nowych potrzeb Kościoła.
Wkrótce zaczęły powstawać nowe mariańskie placówki: w Petersburgu, we Fryburgu w Szwajcarii. Pierwszymi członkami odnowionego zgromadzenia byli najczęściej kapłani diecezjalni z Litwy i z Polski, których zachwyciła osobowość i idee o. Matulewicza i którzy pragnęli aktywniej włączyć się w dzieła apostolskie Kościoła. Wkrótce też zgromadzenie osiedliło się w Ameryce Północnej, a gdy została złamana władza caratu, powstały nowe domy zakonne w Polsce, na Litwie, na Łotwie i dom generalny z międzynarodowym kolegium dla mariańskich studentów w Rzymie. Gdy bł. Jerzy Matulewicz umierał w 1927 r., zgromadzenie liczyło już 319 członków w 13 domach.
W okresie międzywojennym marianie, oprócz zwykłych form apostolatu, zajmowali się prowadzeniem szkół i zakładów wychowawczych w Polsce i za granicą. Na życzenie Stolicy Apostolskiej podjęli się także pracy w obrządku bizantyjsko-słowiańskim wśród Rosjan w Mandżurii (obecnie Chiny). Misja ta została zlikwidwana przez władze sowieckie, a większość tamtejszych marianów wywieziono do łagrów.
Po II wojnie światowej zgromadzenie marianów rozpowszechniło się w wielu krajach na całym świecie. Obecnie marianie − w liczbie niespełna 600 księży, braci i tzw. mężów stowarzyszonych − pracują w 18 krajach świata, prowadząc różnorodną działalność: od pracy parafialnej po misyjną, od posługi w sanktuariach po duszpasterstwa specjalistyczne, od prowadzenia szkół po pracę naukową na wyższych uczelniach i działalność wydawniczą. Starają się to czynić zgodnie z hasłem swego Odnowiciela, bł. Jerzego Matulewicza: „Pro Christo et Ecclesia” (Za Chrystusa i Kościół). Nieocenionym wsparciem służą marianom tysiące ludzi świeckich, należących do Stowarzyszenia Pomocników Mariańskich.
Warto wspomnieć, że mariańskie zgromadzenie jest pierwszą wspólnotą zakonną męską założoną na terenie Rzeczpospolitej, która przetrwała do naszych czasów (przed marianami był tylko jeden zakon - rycerska wspólnota Braci Dobrzyńskich). Jest też pierwszym zakonem w całym Kościele powszechnym, który nosi w swej nazwie tytuł Niepokalanego Poczęcia NMP – tytuł ten został przyjęty przez Zgromadzenie na dwa wieki przed ogłoszeniem dogmatu o Niepokalanym Poczęciu Maryi.

Więcej informacji o Zgromadzeniu Księży Marianów można znaleźć na stronie: http://www.marianie.pl/

Sklep internetowy Shoper.pl